Απαραίτητη η ξεκούραση για τους εκπαιδευτικούς το καλοκαίρι

summer-814679_1920

Οι περισσότεροι επαγγελματίες άλλων κατηγοριών αγανακτούν και αντιδρούν όταν ακούν ότι για 2 μήνες οι εκπαιδευτικοί ‘κάθονται’ και εξεγείρονται με την αδικία της διάκρισης. Παρόλα αυτά, το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε δασκάλους και καθηγητές αναγνωρίζοντας ότι αυτοί οι 2 μήνες είναι απαραίτητοι και κρίσιμοι.

  1. Διαχωρείστε το ‘κάθομαι’ από το ξεκουράζομαι

Η ξεκούραση είναι μια κατάσταση δημιουργική, ενεργητική και απαραίτητη. Είναι η περίοδος εκείνη που πέρνουμε απόσταση από την καθημερινότητα και την επανάληψή της. Τα γεγονόντα της χρονιάς βρίσκουν χώρο και χρόνο ώστε να τα επεξεργαστούμε, να κρατήσουμε και να αφήσουμε ότι μας είναι απαραίτητο ή όχι και να ξεκουράσουμε το πρώτο σύστημα που βάλλεται όταν κάποιος εργάζεται ως εκπαιδευτικός: το νευρολογικό. Καθώς οι δάσκαλοι εκτίθενται σε όγκο πληροφοριών, είτε αφορά την διδακτέα ύλη, είτε αφορά τους μαθητές που κάθε χρόνο ανανεώνονται και μαζί τους φέρνουν νέα δεδομένα με τα οποία ο εκαπιδευτικός πρέπει να συμβαδίσει και να ακολουθήσει για να μη χάσει επαφή με τη νέα γενιά.

2. Μην απολογείστε

Ακούω συχνά συναδέλφους που προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί είναι απαραίτητο να απέχουν για 2 μήνες από τις αίθουσες. Μην αναζητάτε τη συναίνεση της κοινωνίας και μη τσιμπάτε με ενοχοποιητικά σχόλια του τύπου ‘χαζομεράτε’. Ο εκπαιδευτικός πολλές φορές θα νιώσει στην επαγγελματική του πορεία ότι μπαίνει γυμνός μέσα στην τάξη, με δεκάδες μάτια να τον διαβάζουν, να τον αναλύουν, να τον απορρίπτουν μόνο και μόνο για να επιστρέψουν και πάλι σε εκείνον και να τον ρωτήσουν κάτι καινούργιο. Όλη η διαδικασία της διαδασκαλίας απαιτεί θάρρος, απλώς το επάγγελμα θεωρείται πλεόν τετριμμένο και γι’αυτό έχουμε προσπεράσει τις δυσκολίες του, όσοι όμως το ασκείτε, όσο κάνετε επαφή με τους μαθητές σας άλλο τόσο οφείλετε να πάρετε και απόσταση. Για να το πω και πιο απλά, όσο απαραίτητο είναι το μάθημα άλλο τόσο είναι και το διάλειμμα.

3. Η Ελλάδα ακολουθεί το Ευρωπαϊκό μοντέλο 

Στην Ευρώπη οι διδακτικές μέρες κυμαίνονται από 175 εώς 190, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα,  μεγάλη εξαίρεση αποτελεί η Δανία με 200 διδακτικές ώρες. Ο παράγοντας που καθορίζει το πώς καταμερίζονται οι διακοπές είναι το κλίμα. Έτσι λοιπόν, το ευρωπαϊκό μοντέλο σχολικών διακοπών αναγνωρίζει  ότι υπάρχει ένα όριο στην ποσότητα πληροφορίας, όχι μόνο για τους μαθητές που παίρνουν αλλά και για τους εκπαιδευτικούς που δίνουν.

 

Εύχομαι Καλό Καλοκαίρι σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Ελπίζω αυτούς τους 2 μήνες να ξεκουραστείτε, να φροντίσετε τον εαυτό σας και να περάσετε χρόνο με τους ανθρώπους που θέλετε, ώστε να επιστρέψετε ανανεωμένοι και δραστήριοι για την επόμενη σχολική χρονιά.

Καλό Καλοκαίρι!

Αρνητικά συναισθήματα=θετική ψυχολογία

eye-2274884_960_720 - CopyΑπό μικροί μαθαίνουμε πως το να θυμώνουμε είναι κακό, όταν στεναχωριόμαστε δεν ευχαριστούμε τους γύρω μας, κακό σαν παιδί, αρνητικό σαν ενήλικας, έχουμε κυριολεκτικά εκπαιδευτεί  ακόμα και στις πιο προσωπικές μας σχέσεις να μη δείχνουμε ότι λυγίζουμε, να μην επιτρέπουμε να εκνευριζόμαστε. Αν όμως εκφράζουμε μόνο το θετικό δε σημαίνει πως αρνούμαστε με αυτό τον τρόπο το αρνητικό, αρά τη ζωή σε όλο της το φάσμα;

Θεωρούμε δεδομένο ότι καποιος θα σκάσει από τη στεναχώρια του, επειδή νιώθει λυπημένος και δεν περνάει από το μυαλό μας ότι θα σκάσει επειδή δεν την εκφράζει. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν να νιώσουν λύπη, αντιλαμβανόμαστε ως αρνητικό το συναίσθημα της θλίψης,  στ’ αλήθεια όμως αρνητική είναι η κατάσταση που βιώνουμε, εκείνη είναι που ζητάει να εκτονωθεί μέσω της λύπης. Αντ’ αυτού αποφεύγουμε όσο το δυνατόν γίνεται να λυπηθούμε σε καταστάσεις που κρίνουμε ότι είναι πολυ μικρές, πολύ καθημερινές για να καθόμαστε να στεναχωριόμαστε τώρα, με αποτέλεσμα να συσσωρεύουμε όλο και περισσότερη θλίψη μέσα μας, η οποία είναι υπεύθυνη, όχι η θλίψη αλλά η μη εκτόνωσή της, για πολλές στιγμές,  που  περιμένουμε να είμαστε χαρούμενοι, βιώνουμε όμως κενό, είναι λες και ενώ παρευρισκόμαστε στη χαρούμενη στιγμή ταυτόχρονα λείπουμε, ή αν μου επιτρέπετε το ορθογραγικό λάθος: λύπουμε. Τελικά, όταν ένα πραγματικά δραματικό γεγονός συμβαίνει στη ζωή μας όπως η απώλεια (πάσης φύσεως: θάνατος, διαζύγιο, απόλυση, η κάθε υπόθεση με τη δική της σημαντικότητα), τότε είναι λες στεναχωριόμαστε, κοινώς πενθούμε, για όλες εκείνες τις φορές που δε λυγίσαμε, δε δακρύσαμε,  δεν αφήσαμε με τίποτα να εκφράσουμε τη λύπη μας στο αρνητικό γεγονός που μας συνέβαινε.
Οι  άνθρωποι που αφήνουν το συναίσθημα της λύπης να εκφραστεί ζουν τη ζωή σε όλο της το φάσμα, στο εδώ και στο τώρα, όχι με την έννοια του τυχοδιωκτισμού, αλλά με την έννοια του παρόντος, υπάρχουν ολόκληροι και όταν παρευρίσκονται σε μια γιορτή και όταν συμμετέχουν σε μια κηδεία, δεν αποφεύγουν να νιώσουν και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μη φοβούνται και να ζήσουν. Συμπληρώνω με τα λόγια του  Nietzsche:»Υπερνίκησα τον εαυτό μου που υπέφερε, κουβάλησα τη στάχτη μου στο βουνό,
επινόησα μια πιο φωτεινή φλόγα. Και, για δες! Το φάντασμα εξαφανίστηκε από
μπροστά μου! (…) Κι εκείνη η σύντομη παραφροσύνη της ευτυχίας, που τη γνωρίζει
μόνο εκείνος που υποφέρει περισσότερο απ’ όλους. (….) Κάποτε είχες πάθη και τα
ονόμαζες κακά. Τώρα όμως έχεις μόνο τις αρετές σου: γεννήθηκαν από τα πάθη σου(…)
Από τα δηλητήριά σου διύλισες το βάλσαμό σου, άρμεξες την αγελάδα Θλίψη – τώρα πίνεις
μόνο το γλυκό γάλα των μαστών της. Και τίποτε κακό δε θα γεννηθεί στο εξής από σενα, παρά μόνο το κακό που γεννιέται από τον αγώνα των αρετών σου». 

Στην ίδια φιλοσοφία κατατάχτηκε και ο θυμός. Εξοστρακισμένος από όσα δεν πρέπει να νιώθουμε και στριμωγμένος ανάμεσα σε όσα θέλουμε να νιώσουμε. Κανένα συναίσθημα δεν έχει ενοχοποιηθεί τόσο όσο ο θυμός και το ζήτημα είναι να μην συγκρουστούμε, και με αυτόν τον τρόπο παραμένουμε καλοί, συνεργάσιμοι, κοινωνικά αποδεκτοί αλλά ατομικά τοξικοί, το προσωπικό μας γιατί μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο μπροστά στο θεόρατο διότι της κοινωνίας,  και όπως και στην λύπη, όσο δεν εκφράζεται ο θυμός τόσο γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να θυμώσει (όχι να ξεσπάσει πάνω σε άλλους) γνωρίζουν ότι είναι  εκείνο το συναίσθημα που σε κινητοποιεί να περάσεις από τα λόγια στις πράξεις, έχει μια δημιουργική ένταση και έναν έντονα προστατευτικό χαρακτήρα γιατί σηματοδοτεί  τα όριά μας. Ο θυμός λέει ως εδώ και μη παρέκει, θέτοντας ένα τέλος στην παραβίαση των ορίων μας. Είναι το συναίσθημα της απόφασης, της δράσης, της δημιουργίας, της απαραίτητης ορμής που χρειάζεται κανείς για να πάει κάπου που ονειρεύεται ή για να φύγει από κάπου που πονάει. ‘Οταν δίνουμε τόπο στην οργή, δηλαδή χώρο,  το ίδιο το συναίσθημα μας δίνει τέτοια ορμή που, αν δεν ξεσπάσει σε επίθεση αλλά διοχετευτεί σε δράση, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε πέρα από τον εαυτό μας. Δίνοντας χώρο στο θυμό να εκφραστεί είναι λες και δίνουμε χώρο να εκφραστεί και ο δημιουργικός εαυτός μας. Όσο τοξικός μπορεί να γίνει όταν τον κρατάμε μέσα μας, άλλο τόσο δημιουργικός μπορεί να χρησιμοποιθεί όταν τον εκφράζουμε προς τα έξω.

Ίσως τελικά ο τίτλος αρνητικά συναισθήματα  από μόνος του να είναι αρκετός, ώστε να αποφεύγουμε να νιώσουμε. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που βρήκαν ανακούφιση στη χαρά και νόημα στη λύπη…

 

Αναστασία Γεώργα

 

Πώς να συμπεριφερθείτε σε ένα παιδί ειδικής αγωγής

different-nationalities-1124477_1920Μέσα στο πλαίσιο του σχολείου ή στο σπίτι σε ένα πάρτυ, αλλά και σε πιο σύντομες συναντήσεις όπως στο διάδρομο του super market, στο πάρκο ή στο δρόμο που διασταυρωνόμαστε και λέμε την καλησπέρα μας, όλο και περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί, που καμία σχέση δεν έχουν με ειδική αγωγή, με διαγνώσεις και γιατρούς, θέλουν να πληροφορηθούν για το παιδί που κάθεται δίπλα στο δικό τους και  τους φαίνεται διαφορετικό. Με μεγάλη χαρά γράφω αυτό το άρθρο, γιατί έχει αρχίσει να διαφαίνεται ένα ανθρώπινο ενδιαφέρον για τον διπλανό μας.

Αναγνωρίστε τα συναισθήματά σας
Είναι κατανοητό να νιώθετε αμηχανία όταν διασταυρώνεστε με ένα παιδί που δείχνει διαφορετικό, ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί πιστεύετε πως πρέπει να συμπεριφερθείτε και διαφορετικά. Κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο, μπορείτε να χαιρετήσετε κανονικά και να ρωτήσετε ‘πως πάει το σχολείο;’ ακόμα κι αν δε λάβετε απάντηση να είστε σίγουροι πως το παιδί θα περιμένει με ανυπομονησία να το ρωτήσετε και την επόμενη μέρα!

Πείτε ναι στη διαφορετικότητα
Στ’αλήθεια, δεν είναι το διαφορετικό που φοβόμαστε και αποφεύγουμε, αλλά το άγνωστο.  Αν έχετε προσκαλέσει σπίτι σας σε ένα πάρτυ  για παράδειγμα, ένα παιδί που γνωρίζετε ότι συμπεριφέρεται διαφορετικά, τότε μπορείτε να πάρετε πληροφορίες  από τους εκπαιδευτικούς ή από τους γονείς του παιδιού, ερωτήσεις όπως: τί είναι αυτό που του αρέσει σε μουσική/φαγητό/παιχνίδι ή τί είναι εκείνο που θα ήταν καλό να αποφευχθεί, δείχνουν μια καλή πρόθεση συνεργασίας και ένταξης του παιδιού σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν το παιδί, κατά τη διάρκεια του πάρτυ, απομονωθεί και κάτσει σε μια καρέκλα αυτό δε σημαίνει ότι δε θέλει και να φάει ή να πιει: Θυμάμαι σε ένα αποκριάτικο πάρτυ της τάξης της, όπου η 14χρονη μαθήτριά μου, διεγνωσμένη στο φάσμα του αυτισμού, που  περίμενε το πάρτυ με λαχτάρα 1 μήνα, μου ανακοίνωσε ότι  δε θέλει να μπει στην τάξη. Δεν την ρώτησα ποτέ γιατί, κάτι τέτοιο θα έφερνε ενοχές στο παιδί εφόσον δεν ήξερε κσι εγώ μόνο υποθέσεις μπορούσα να κάνω. Τελικά, έμεινε απ’ έξω και μακρυά από την αίθουσα, άκουγε τη μουσική που της άρεσε πολύ κι εγώ της πήγαινα φαγητό και αναψυκτικό από το πάρτυ μαζί με σερπατίνες. Όταν χτύπησε το κουδούνι για σχόλασμα μου είπε πως αυτό ήταν ένα υπέροχο αποκριάτικο πάρτυ και πως θα περιμένει με λαχτάρα το επόμενο του χρόνου!

Γίνετε παράδειγμα για τη γενιά που μεγαλώνει
Νομίζουμε πως διαφορετικότητα είναι μία διάγνωση που μαζί της φέρνει και μια κοινωνική στάμπα, η αλήθεια όμως είναι πως όλοι μέσα μας σε στιγμές ή σε κάποιες καταστάσεις έχουμε νιώσει διαφορετικοί. Κάθε φορά που προσεγγίζετε το διαφορετικό χωρίς αμηχανία, θλίψη ή ενοχές, δίνετε ένα δυναμικό παράδειγμα στα παιδιά σας όχι μόνο να δεχτούν τον συμμαθητή τους αλλά και τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και όταν έρθει η στιγμή που θα νιώσουν διαφορετικοί, και αυτό άλλες φορές σημαίνει ταλαντούχοι και άλλες παράταιροι, τότε θα αντιδράσουν με τον τρόπο που έχουν δει εσάς να αντιδράτε, δηλαδή είτε θα τα αποφύγουν είτε θα τα αφομοιώσουν, με τις αντίστοιχες συνέπειες φυσικά.

Οι συμβουλές και οι ιδέες θα μπορούσαν να είναι μετρημένες, πχ. οι 10 καλύτερες κτλ… είμαι της άποψης όμως πως ως ενήλικες μπορούμε να πλαισιώσουμε την συμπεριφορά μας πάνω σε ένα πλαίσιο αποδοχής και κατανόησης και από κει και πέρα να λειτουργήσουμε μη κατευθυντικά, κοινώς η τελευταία μου συμβουλή είναι πως όταν έχετε πάρει μια ιδέα για το πώς συμπεριφερόμαστε στη διαφορετικότητα, πάνω σε αυτή την ιδέα μπορείτε να προσθέσετε τον χαρακτήρα σας, το ένστικτό σας και την καλή σας διάθεση να προσεγγίσετε κάτι ή κάποιον πέρα από το γνώριμο. Εκείνο που εγώ έχω παρατηρήσει είναι πως όταν φοβόμαστε, αποφεύγουμε ή γελάμε με ένα παιδί που διαφέρει, είναι γιατί εμείς οι ίδιοι δεν αφομοιώσαμε και τελικά φοβηθήκαμε ή ντραπήκαμε για χαρακτηριστικά μας που διέφεραν από το κοινωνικό σύνολο, χαρακτηριστικά τα οποία σαν ενήλικες μας κάνουν τελικά όχι διαφορετικούς αλλά μοναδικούς!

 

Αναστασία Γεώργα

 

Οδηγός επιβίωσης οικογένειας μετά τις γιορτές: μαζέψτε τα στολίδια, κρατήστε τη γιορτή!

family-557100_1920Ξυπνήστε αργά
Ίσως το πιο προκλητικό κομμάτι είναι το πρωινό ξύπνημα λόγω σχολείου για μικρούς και μεγάλους. Μέρες χωρίς σχολείο είναι μικρές ευκαιρίες να μη βάλετε ξυπνητήρι και να ξεκινήσε τε τη μέρα σας πιο αργά. Η σύγχρονη κοινωνική αντίληψη προτείνει να ξυπνάμε νωρίς ώστε η μέρα να είναι αποδοτική και πλούσια, τις μέρες όμως που αυτό δεν είναι απαραίτητο επιβαρύνει παρά αποδίδει. Ξυπνήστε με τους χρόνους του οργανισμού σας και απολαύστε πιο αργούς πρωινούς ρυθμούς τις μέρες που το σχολικό κουδούνι δε χτυπάει.

Περάστε χρόνο μαζί με τα παιδιά σας
Συνήθως στις γιορτές όχι μόνο αυξάνονται  οι βόλτες, αλλά και ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά είναι ποιοτικός, ίσως επειδή κι εμείς είμαστε πιο ξεκούρστοι. Αν είστε πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για βόλτες, τότε καταγράψτε για μια εβδομάδα με λεπτομέρεια τί κάνετε την κάθε μέρα. Αρκετοί γονείς αναφέρουν ότι τελικά, αφαιρέθηκε χρόνος από την τηλεόραση/υπολογιστή που στ’αλήθεια κανένας δεν έβλεπε κάποια αγαπημένη εκπομπή!

Ζητήστε βοήθεια
Θυμάστε που στις γιορτές ζητήσατε να σας ψησουν τις πατάτες στο οικογενειακό τραπέζι; Να σας κρατήσουν τα παιδιά για βγείτε έξω; Να ξεστολίσετε όλοι μαζί το δέντρο; Επιτρέπεται να ζητάτε βοήθεια και μετά τις γιορτές!

Κρατήστε τα λαμπάκια
Η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση εξαφανίζεται απότομα, είναι ανάγκη να χαθεί και η ατμόσφαιρα; Τα λαμπάκια του δέντρου μπορούν να γίνουν σταθερό διακοσμητικό στοιχείο του σπιτιού, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια Χειμώνα, έχουν έναν ωραίο συνδυασμό χαλάρωσης, λόγω χαμηλού φωτισμού και παιχνιδίσματος, αν διαλέξεις πρόγραμμα στο οποίο αναβοσβήνουν γρήγορα και οι συνειρμοί που κάνουμε αφορούν συνήθως ωραίες οικογενειακές στιγμές.

Καντε πράγματα που σας αρέσουν στον ελεύθερο χρόνο σας
Τι ήταν αυτό που κάνατε κατά τη διάρκεια των γιορτών και σας ξεκούρασαι ή σας έκανε πραγματικά χαρούμενους; Επαναλάβετέ το και στην καθημερινότητά σας κι αν δεν μπορείτε να κάνετε ακριβώς το ίδιο, ένα ταξίδι για παράδειγμα, τότε προσεγγίστε το με μια μια εκδρομή την Κυριακή, αν θέλετε απλώς να κοιμηθείτε όπως στις γιορτές ξεκλέψτε έστω και μισή ώρα παραπάνω από όπου μπορείτε.

Σε αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι μπορούμε να παρέμβουμε στην καθημερινότητά μας και να την φέρουμε πιο κοντά στα μετρα μας, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε τις γιορτές για να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Ίσως τα πράγματα να μην είναι ιδανικά στη ζωή του κάθε γονιού, όμως η αλήθεια είναι πως πάντα κάτι θα είναι διαφορετικό από τον τρόπο που θα το θέλαμε, σημασία έχει εμείς πώς διαχειριζόμαστε το γεγονός ότι από τις 365 μέρες μόνο οι 15 είναι μέρες Χριστουγέννων κι αυτές για τα σχολεία…καλή χρονιά και καλή  συνέχεια σε όλους μας!

Αναστασία Γεώργα

Η αγάπη και η σκιά της

Σύμφωνα με τον Carl Jung η αγάπη εκφράζεται μέσα από 4 μορφές που προέρχονται από την ελληνική γλώσσα που έχει κάνει τον διαχωρισμό των λέξεων, οι οποίες, όπως κάθε νόμισμα, έχει 2 πλευρές, τη φωτείνη και τη σκιώδη.

  1. Στοργή – Storge
    Η φυσική αγάπη. Είναι η απλή, φυσική αγάπη που βασίζεται στην αμοιβαιότητα, τη φροντίδα και την αποδοχή, για παράδειγμα η αγάπη ανάμεσα στα αδέρφια ή ενός γονιού για το παιδί του.
    Η σκιά της στοργής είναι η αδιαφορία και πράγματι, ανάμεσα σε συγγενικά πρόσωπα δε συναντάμε τόσο συχνά το μίσος αλλά την αδιαφορία, σαν αποτέλεσμα θυμού.
  2. Φιλία – Philia 
    Η συνειδητή ή  σοφή αγάπη. Είναι η αγάπη που χαρακτηριστικά της είναι η ισότητα, η οικειότητα, η πίστη στους φίλους, στην οικογένεια, στην κοινότητα. Είναι ορθολογική, σε αυτήν την κατηγορία επιλέγουμε, για παράδειγμα, τον φίλο που θα αγαπήσουμε.
    Η σκιώδης μορφή της, η προδοσία και η αντιπάθεια, κοινώς παύουμε να πιστεύουμε το πρόσωπο που αγαπήσαμε.
  3. Αγάπη – Agape
    Η πνευματική αγάπη. Πρόκειται για την άνευ όρων, αλτρουιστική αγάπη, που πηγάζει από την καρδιά, με την έννοια του δίνεις και δεν περιμένεις αντάλλαγμα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα για την πνευματική αγάπη είναι η σχέση πιστού – Θεού ή η σχέση που αναπτύσσουμε με τον εαυτό μας.
    Σκιά της αγάπης ο ναρκισσισμός, το χαρακτηριστικό εκείνο που κάποιος δεν μπορεί να δει πέρα από τον εαυτό του, δεν μπορεί να σχετιστεί. Ο Jung συνήθιζε να λέει, αυτοσαρκαζόμενος, ότι το καλύτερο μέσο για να σπάσει   ο ναρκισσιμός είναι 2 χρόνια ψυχοθεραπείας.
  4. Έρως – Eros
    Το πάθος. Η αισθησιακή επιθυμία και λαχτάρα, χωρίς την ισορροπία της συνείδησης, αλλιώς και αισθησιακή αγάπη. Ο Πλάτωνας υποστήριξε ότι ο έρωτας βοηθάει την ψυχή να προχωρήσει προς την (πνευματική) αγάπη.
    Σκιά του έρωτα, το μίσος που φέρει άλλωστε το ίδιο πάθος και είναι τόσο δυνατό όσο και ο έρωτας.Το μίσος συχνά πυροδοτείται από την απόρριψη.http://68.media.tumblr.com/8c42bf40b510b5505e1866b2a7a6ce06/tumblr_ofnjjpyMOg1tp0mqvo1_500.gif

    Αναστασία Γεώργα

Πες μου τί μουσική ακούει το αγόρι σου σου πω ποιός είναι!

turntable-1337986_1920Τι;! Δεν με πιστεύεις;! Δηλαδή συγνώμη, τον ίδιο χαρακτήρα έχει κάποιος που ακούει rock και τον ίδιο όποιος ακούει έντεχνα;! Μμμ, τώρα που το λες, ναι μπορεί να έχουν και τον ίδιο πάνω-κάτω, άνθρωποι είμαστε όλοι στην τελική, αλλά τουλάχιστον έχει ένα στοιχείο στον χαρακτήρα του που ξεχωρίζει και γι’αυτό ακούει νύχτα-μέρα την αγαπημένη του μουσική. Διάβασε και διάλεξε κατηγορία!

Rup & Hip-Hop: Ξεκινάμε λοιπόν με έναν ακροατή που είναι πάντα θυμωμένος,
του αρέσει να βρίζει θεούς και δαίμονες, ποίηση γι’αυτόν σημαίνει ποιον θα βρίσουμε αυτή τη φ, εργάζεται σε δισκοπωλεία, ξέρει όλα τα είδη μουσικής και παίρνει ιδέες από παντού, κάνει σχέση αρκεί να είσαι η γκόμενα του κολλητού του, ώστε να βρίζει πάντα τον φίλο του που δεν ήταν αρκετά άντρας για να παραμείνουν φίλοι και εσένα που έχεις πάει και με τους δυό, ωραία!

Reggae: Φυσικά και θα το πάμε σε αυτή την κατηγορία χαλαρά, ήρεμα, αργά, ειρηνικά. Εδώ βρισκόμαστε στην κατηγορία έχω ένα βρακί πλύνε-βαλε και ένα παντελόνι/μπλουζάκι από βιολογικό βαμβάκι, δεν έχει δουλέψει ποτέ, ζει στην κοινόντητα όπου φροντίζει ο ένας τον άλλον και είναι ευτυχισμένος και ήρεμος, αρκεί να καπνίζει, ξέρεις τί!

Punk: Έλα μην κάνεις έτσι! Ναι δε θα μεγαλώσει ποτέ, αλλά από όλες τις κατηγορίες είναι ο πιο σχεσάκιας – εξαρτητικός – δε θα χωρίσουμε ποτέ τύπος! Ο τύπος που ακούει punk δε θέλει και δε θα μεγαλώσει ποτέ, μένει με τη μαμά του και έχει πάντα γκόμενα με σπίτι, είναι άνεργος, δουλεύει περιστασιακά σε φίλους-οικογένεια και είναι 40 χρονών, καλή τύχη.

Rock: Hard, Soft και τα λοιπά, έχει τις ίδιες συνέπειες στον χαρακτήρα με το punk σε πιο λειτουργικό μοντέλο, εξίσου σχεσάκιας με μια εμφανή εφηβεία, ο rock listener εργάζεται, παίζει να έχει φύγει και από το σπίτι (στα 40), καίει το μισθό του σε καλώδια, οθόνες υπο20170113_113628λογιστών, βίσματα, συναυλίες, υπερατλαντικά ταξίδια στο Γκάζι, όπως και να’χει είναι πιο εξελιγμένος από το προηγούμενο μοντέλο, οπότε αν έχεις τύχη διάβαινε.

Metal: Metal, Death και λοιπές creepy κατηγορίες που στόχο έχουν να μην καταλαβαίνεις τους στίχους γιατί τους τσιρίζουν, είναι η κατηγορία ψωνίσαμε από κούπα! Έλα, δεν πειράζει, όλοι έχουμε καταθλιπτικά στοιχεία, ο δικός σου λίγα παραπάνω, έχει σκεφτεί τουλάχιστον μία φορά να αυτοκτονήσει έτσι, για την εμπειρία, του αρέσει ο χαμηλός φωτισμός και να μένει πολλές ώρες στο σπίτι, δεν ξέρω αν δουλεύει αγνοείται εδώ και καιρό!

Rave: House, Psychedelic και λοιπά, περάσαμε στην κατηγορία φάε κάτι πουλάκι μου. Μπράβο, ο δικός σου μπορεί να κουνιέται για ώωωρες ή να μένει still επίσης για πολλές ώρες (δεν θέλω να γράψω ότι μένει  κόκαλο και πάει το μυαλό σου στο κακό). Έχει δημιουργικό μυαλό, στη θεωρία, στην πράξη δεν το κόβω,το ξέρει και ο ίδιος! Εξαρτητικό μοντέλο, σχέση βέβαια δεν κάνει, όχι ότι δε θέλει, αλλά ξεχνάει ότι έχει, η βραχύχρονη μνήμη βλέπεις έχει ψιλοκαεί, δεν πειράζει είναι καλό και μπερδεμένο παιδί κι αυτό αρκεί!

Pop: Χα χα! Ελπίζω να τον έχεις φιλαράκι και όχι γκόμενο, μόλις μπήκαμε στο φάσμα της ομοφυλοφιλίας, δε λέω ότι είναι αλλά ένα ποσοστό παραπάνω το έχει. Τί να πω, ίσως να σε βοηθάει να διαλέγεις ρούχα, βλεφαρίδες και τα λοιπά και φυσικά είναι πάντα χαρούμενο το αγόρι, δεν προβληματίζεται, μιλάει επιφανειακά για καθημερινά θέματα. Φυσικά και δουλεύει και μάλιστα με βίσμα, έχει πολύ καλό μισθό και δε λυπάται να τον ξοδέψει σε αντρικά αξεσουάρ, μπατόν για σκι και σε κοκταίιλ με μοντέρνα ονόματα. Πολύ καλή επιλογή, για night out τουλάχιστον…!

Disco: Τί εννοείς όταν λες ακούει disco? Disco?

Jazz: Latin, funk, swing και λοιπά, ααα εδώ ανεβαίνουμε level, να πάρουμε και λίγο αέρα, ξεκάθαρη περίπτωση ναρκισσιστή, ερωτίλου playboy (ναι,ναι και στην εποχή μας) που μαζί με τη μουσική πάει και το βινύλιο, τιράντες ίσως, οδηγεί beetle ή ακόμα καλύτερα vespa, αγοράζει καπνό, όχι από περίπτερο καλέ από καπνοπωλείο και αναπολεί το παρελθόν, γιατί κάθε πέρυσι και καλύτερα! Έχει ανοίξει τη δική του επιχείρηση με δημιουργικές ιδέες, αγαπάει τα παιδιά αλλά δε θα κάνει ποτέ δικά του, και όλα τα τετράποδα αλλά και πάλι δε θα αποκτήσει ποτέ κανένα, το κεφάλαιο Γυναίκα είναι σημαντικό για εκείνον γιατί εμπνέεται από αυτό, κάνει μακροχρόνιες σχέσεις!

Ελληνικά: α) Έντεχνα: Μμμ, δύσκολα τα πράγματα, μιλάει πολύ, κυρίως απαντάει βασικά, γιατί τα ξέρει όλα, έχει γνώση για τον κόσμο αν και δε συμμετέχει ιδιαίτερα σε αυτόν. Δουλέυει από νεαρή ηλικία και δεν έχει αλλάξει ποτέ δουλειά, φίλους, γκόμενα, διεύθυνση, μαλλί. Βιώνει δραματικά τον κόσμο, κάθε μέρα είναι και μια πληγή γι’αυτόν, αλλά σηκώνει το κεφάλι ψ20170113_113535ηλά, σφίγγει την καρδιά του και προχωράει. Τί να πω, και εδώ καλή τύχη κούκλα μου!
β) Λαικά: Παραδοσιακά, μπουζούκια (ναι ξέρω, είναι χώρος όχι είδος αλλά δεν ξέρω πώς λέγονται). Παραδοσιακός ο δικός σου, θα χτυπήσει και το χέρι στο τραπέζι αν χρειαστεί, που θα χρειαστεί, το σπίτι το θέλει σφουγγαρισμένο, τη γυναίκα στην κουζίνα, τη μάνα στον κήπο, μένει σε μια πολυκατοικία με όλο το σόι, είναι ευερέθιστος, δε σηκώνει και πολλά-πολλά, δουλέυει μαζί με τον πατέρα του σε οικοδομή, καράβια, ηλεκτρολογικά κτλ. Άσε το άρθρο και πήγαινε να δεις μήπως σου κόλλησε το φαγητό!

Κλασσική: Ορχηστρική, όπερα, οπερέτα  κου του λου που, έχεις πέσει στα βαθιά και δε σε σώζει όυτε ναυαγοσώστης. Εδώ έχουμε ακροατή με υπαρξιακές αναζητήσεις, έχει κάνει επαφή με την κουλτούρα του σύμπαντος, το συλλογικό ασυνείδητο, τα παγκόσμια αρχέτυπα και δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο, εργάζεται σαν επιμελητής έργων τέχνης, δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κάτι πάντως ψαγμένο και οικουμενικό. Ξέρει τα πάντα σαν τον έντεχνο από πάνω με τη διαφορά ότι δε μιλάει γι’αυτά, αφήνει τη σιωπή να μιλήσει που είναι πιο εκκωφαντική από τις φωνές όλου του κόσμου και άλλα τέτοια. Μπράβο, ανακάλυψες τα μυστικά του σύμπαντος σε έναν άνθρωπο, λυπάμαι δε θα τα μάθεις ποτέ γιατί ο καθένας μας είναι διαβάτης μοναχικός σε τούτη τη ζωή και πάει  λέγοντας.

Αναστασία Γεώργα

Η Ελένη του Ευριπίδη στην ειδική αγωγή!

 

εξώφυλλο

Η Γεώργα Αναστασία, φιλόλογος ειδικής αγωγής, μάς συστήνεται μέσα από ένα e-book  με μία πρωτότυπη συνεργασία: έναν έφηβο στο φάσμα του αυτισμού!

Το βιβλίο αφορά την Ελένη του Ευριπίδη που διδάσκεται στην γ’ γυμνασίου και έχει βασιστεί στα σκίτσα του Κ.Μ., μαθητή στο φάσμα του αυτισμού, αποτελεί μια περίληψη  της ιστορίας μαζί  με ασκήσεις – ερωτήσεις και είναι δομημένο σύμφωνα με τις εκπαιδευτικές αρχές της ειδικής αγωγής.
Το βιβλίο απευθύνεται πρωτίστως σε μαθητές και εκπαιδευτικούς που εκπροσωπούν την ειδική αγωγή και δευτερευόντως  προτείνεται σε μαθητές και εκπαιδευτικούς  της γενικής αγωγής που θέλουν να πάρουν ιδέες μιας διαφορετικής προσέγγισης του μαθήματος.20170210_123234

«Στόχος του βιβλίου είναι να διεγείρει ταυτόχρονα το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο και να τα προ(σ)καλέσει να συνεργαστούν, αυτό επιτυγχάνεται με τον εξής απλό τρόπο: το κείμενο   αντιστοιχεί κάθε φορά σε εικόνα, έτσι το δεξί και καλλιτεχνικό ημισφαίριο βλέπει για παράδειγμα την Ελένη  να κλαίει στην Αίγυπτο σε έναν τάφο με το όνομα Πρωτέας και το αριστερό ημισφαίριο, εκείνο της διανόησης, διαβάζει ότι η Ελένη βρίσκεται αιχμάλωτη στην Αίγυπτο από τον Θεοκλύμενο και κλαίει πάνω από τον τάφο του Πρωτέα, κείμενο και εικόνα λειτουργούν παράλληλα ώστε η πληροφορία να φτάσει και στα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου», μας εξηγεί η Αναστασία.

Το βιβλίο έρχεται να καλύψει ένα μεγάλο κενό στην ελληνική βιβλιογραφία στον τομέα της ειδικής αγωγής σε συνδυασμό με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.  Όσον αφορά τον αυτισμό ισχυρίζεται ότι «αν αντιμετωπίζουμε τον αυτισμό μόνο σαν ιατρική γνωμάτευση κινδυνεύουμε να παραβλέψουμε τον χαρακτήρα και τις δυνατότητες του κάθε παιδιού. Ξέρω πως κάθε  μαθητής μου είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια διάγνωση, για την ακρίβεια είναι ένας άνθρωπος εν εξελίξη, στην περίπτωση του Κ.Μ. δεν μπορούσα να παραβλέψω πως απέναντί μου είχα έναν σκιτσογράφο, από μεριάς μου ένιωσα την ανάγκη να δείξω στον μαθητή μου ότι μπορεί να ξεπεράσει κοινωνικές ταμπέλες και να γίνει ο ενήλικας που ο ίδιος ονειρεύεται, ίσως λοιπόν ένας σκιτσογράφος!»

Το βιβλίο μπορείτε να το προμηθευτείτε από  εδώ:http://www.easywriter.gr/ebooks/item/1287

Με την Αναστασία μπορείτε να επικοινωνήσετε εδώ: https://www.facebook.com/ΕργαστήριΣυναισθημάτων

Ευχαριστώ πολύ τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς και δημοσιογράφους για τις συνεντέυξεις και τα αφιερώματα:

vivlio-life.gr

eyelands.gr

sofikoukouvagia.gr

pixlr
στο περιοδικό σχεδία-τεύχος Μαρτίου, στο αφιέρωμα για τον αυτισμό το βιβλίο αναφέρθηκε ως δουλειά που αναδεικνύει τον άνθρωπο, πέρα από διαγνώσεις