Μια νέα εποχή γεννιέται…

Και τι είναι τελικά αυτό που χρειάζεται να έχει ο σύγχρονος άνθρωπος για να επιβιώσει της εποχής του;  Αυτή η συγκεκριμένη ερώτηση πυροδότησε μια ολόκληρη πορεία σκέψεων, πράγματι αναρωτήθηκα, ποιό να είναι άραγε εκείνο το χαρακτηριστικό που θα  μπορούσε να μας βοηθήσει στο σήμερα, στην πραγματικότητα που ζούμε εδώ και τώρα;

Έκανα μια σύντομη ιστορική αναδρομή στο μυαλό μου, καλά λίγο και στο Wikipedia, ώστε να παρατηρήσω στις πολύ βασικές παγκόσμιες ιστορικές περιόδους ποια ήταν τα χαρακτηριστικά που είχαν οι άνθρωποι στην εκάστοτη χρονική στιγμή, που τους βοήθησαν να ενσωματωθούν στην κοινωνία της εποχής τους και να παραδώσουν τη ζωή στην επόμενη γενιά.

Ξεκίνησα λοιπόν από την Παλαιολιθική/Νεολιθική εποχή και σκέφτηκα πως τότε το β8193034ασικότερο χαρακτηριστικό που έπρεπε να κατέχει ο άνθρωπος ήταν το ένστικτο της επιβίωσης. Κυριολεκτικά το ζήτημα ήταν να επιβιώσει από τις επιθέσεις ζώων, άλλων ανθρώπων, καιρικών φαινομένων. Στη συνέχεια, στα χρόνια της αρχαίας ιστορίας, το χαρακτηριστικό που τον βοήθησε να πάει παρακάτω ήταν η ανάλυση. Ο αρχαίος άνθρωπος είχε ανάγκη να επεξηγήσει τα πάντα, φυσικά φαινόμενα, συμπτώματα οργανισμού, τη συμπεριφορά του, η ανάλυση αυτή τον οδήγησε στην επιστήμη, την τέχνη, την φιλοσοφία.

Ύστερladia493α από την ανάπτυξη του αρχαίου κόσμου, ο Μεσαίωνας απαίτησε από τον τότε σύγχρονο άνθρωπο συντηρητισμό.  Πράγματι, επιβίωνε ότι μπορούσε να εξηγηθεί ορθολογιστικά, σχεδόν δογματικά, η σταθερότητα και η παλινδρόμηση στην ανάπτυξη αποτέλεσαν εργαλεία επιβίhandsωσης για τον άνθρωπο που έζησε στον Μεσαίωνα, αντίθετα στην Αναγέννηση το στοιχείο εκείνο που χαρακτήρισε τους ανθρώπους της εποχής ήταν η πρωτοπορία. Η ευρηματικότητα, η ευφυΐα και ο πρωτότυπος τρόπος σκέψης πήραν χώρο και  βοήθησαν στη μετάβαση της νέας περιόδου. Όταν η παγκόσμια ιστορία υποδέχτηκε το νέο της κεφάλαιο, τον article24448-w_lΑ’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι άνθρωποι της εποχής καλλιέργησαν περισσότερο απ’ όλα το στοιχείο της συλλογικής σκέψης, λειτούργησαν ομαδικά. Τότε, σημασία είχε η πατρίδα, προσωπικά όνειρα και φιλοδοξίες παραγκωνίστηκαν.

Φτάνοντας στο σήμερα, την εποχή της Παγκοσμιοποίησης, μου έγινε φανερό ότι κουβαλάμε από τις προηγούμενες γενιές εμπειρία, τραύματα, προβλήματα και λύσεις να τα ξεπερνάμε. Όμως, η εποχή μας χαρακτηρίζεται μεταβατική και καινούργια, στην ιστορία μας δεν έχουμε ξαναζήσει πόλεμο χωρίς όπλα, στις προηγούμενες εποχές ήταν ξεκάθαρο ποιος ήταν ζωντανός και ποιος νεκρός, αφορούσε βιολογικά αίτια, οπότε η διάκριση προφανής. Σήμερα, επιτρέπεται σε όλους μας να ζήσουμε, αυτό δε σημαίνει όμως ότι το κάνουμε κιόλας. Τίποτα από όσα ξέραμε δε φαίνεται να πιάνει: ο θεσμός του γάμου έχει στατιστικά αποτύχει, δουλειά δε βρίσκουμε πλέον μέσω αγγελίας και η επαφή με τους φίλους μας γίνεται όλο και πιο τυπική. Ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει αποξένωση και μοναξιά και η εντύπωσή μου είναι μεγάλη από τη μια, γιατί πράγματι κουβαλάμε έτη πολλά εμπειρίας, από την άλλη πιστεύω στη φράση που υποστηρίζει ότι τα οχυρά καταλαμβάνονται από μέσα.

Προσωπική λοιπόν άποψη, σύμφωνα με το πώς βιώνω εγώ τον κόσμο, εκείνο που χρειάζεται να γίνει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι συνδυαστικός. Πράγματι, φαίνεται ότι έχει έρθει η στιγμή να εξαργυρώσει τους αιώνες εμπειρίας που έχει, αφού βίωσε πως να είσαι συντηρητικός και πως πρωτοπόρος, πως να επιβιώνεις και πως να φιλοσοφείς, πληροφορίες που έχmaiadrosουν φτάσει μέχρι σήμερα και έχουμε όλοι πάρει. Παρόλα αυτά οφείλει να μπει στη νέα εποχή ταυτόχρονα σαν άπειρος, άρα και ανοιχτός στο διαφορετικό που τώρα χτίζεται και δε φέρει ακόμα τίτλο. Θα συμβούλευα λοιπόν, να συνδυάσει την εμπειρία με την απειρία, τη νόηση με το συναίσθημα, την ατομική του εξέλιξη με τη συλλογική πορεία.

Αν καταφέρουμε και γεφυρώσουμε το τρομαχτικό σχίσμα ανάμεσα σε αντίθετα χαρακτηριστικά και κάνουμε χώρο ώστε να είμαστε όχι μόνο το ένα, αλλά και το άλλο, συνθέσουμε τις ατομικές μας ιδιότητες και τις ενσωματώσουμε στην ομαδική συνειδητότητα, τότε θα παραστούμε μάρτυρες της γέννησης μια νέας εποχής, όχι μόνο στην τέχνη και την επιστήμη, αλλά και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στη θέση που έχει ο άντρας και η γυναίκα σήμερα και στον τρόπο που μεταξύ μας σχετιζόμαστε.

Αν δεδομένο είναι ότι μια νέα εποχή αναγεννιέται, τότε ζητούμενο είναι το πώς θα τη διαχειριστούμε.

*ευχαριστώ πολύ τον κύριο Παναγιώτη Αλεξόπουλο, πολιτικό αναλυτή, για τις πληροφορίες και τις ωραίες συζητήσεις μας

Αναστασία Γεώργα

 

Δουλίτσα να υπάρχει!

Στην Ελλάδα της κρίσης η φράση ‘δουλίτσα  να υπάρχει'( συχνά μπαίνει μπροστά το ‘έλα μωρέ’) έχει γίνει καραμέλα, μια καραμέλα που δεν καταλαβαίνω γιατί δεν την φτύνουμε αφού καθόλου δε γλυκαίνει!

Η ορολογία που αντιστοιχεί στο φαινόμενο της ηθικής παρενόχλη13580654_264709143890307_2668935356850102105_oσης στο χώρο εργασίας είναι το mobbing, το ότι έχει τιτλοφορηθεί φαντάζομαι πως σημαίνει ότι σαν φαινόμενο εμφανίζεται τόσο συχνά και παγκόσμια που ήταν ανάγκη να αποκτήσει όνομα, ώστε να ξέρουμε και για ποιο πράγμα μιλάμε και πως να το πούμε. Ξέρουμε όμως για ποιο πράγμα μιλάμε;

Αναρωτιέμαι αν ξέρουμε γιατί το θέμα του άρθρου δεν είναι  το mobbing, αλλά η αντιμετώπισή του από τον ίδιο τον εργαζόμενο, γιατί ο εργαζόμενος είναι εκείνος που εφόσον καταθέσει την κακοποίηση που υπόκειται στη δουλειά, καταλήγει στη φράση ‘δουλίτσα να υπάρχει’. Μόλις υποθεί, αλλάζει κατηγορία κι από εργαζόμενος ανήκει πλέον στο θύμα.

Ο εργαζόμενος για να γίνει  θύμα σημαίνει ότι ανέχεται την καταχρηστική συμπεριφορά εις βάρος του, επιτρέπει την μείωση της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητάς του, ενδίδει στον ψυχοτρόμο όπως τον έχει ονομάσει ο Heinz Leymann και τελικά συναινεί με την παθητικότητά του στην απανθρωποίηση των εργασιακών σχέσεων και στην ψυχική εκμηδένιση: το βράδυ επιστρέφει σπίτι του ταπεινωμένος και εξουθενωμένος γιατί εκείνος δεν είναι ποτέ αρκετά καλός, αρκετά αποδοτικός, αρκετά υπεύθυνος και το πρωί ξυπνάει χωρίς να έχει ανακάμψει μόνο και μόνο για να ξαναβρεθεί στο ίδιο αποστραγγιστικό περιβάλλον.20161023_120633

Αν διάβαζα και όχι έγραφα το άρθρο μέχρι εδώ, θα περνούσαν από το μυαλό μου παραδείγματα ηθικής παρενόχλησης από προιστάμενο προς υφιστάμενο, δυστυχώς όμως έχουμε βάλει την κρίση μπροστά  για να δικαιολογήσουμε ότι τυχόν αρνητικό και δύσκολα διαχειρίσιμο κρύβουμε μέσα μας. Οι ομάδες τείνουν να ισοπεδώνουν τα άτομα με επικριτικά αστεία για τον τρόπο που εργάζεται κάποιος, με ρατσιστικά αστεία προς τις γυναίκες και με καψόνια που όλοι γελάνε, αφού δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς και έτσι η ηθική παρενόχληση κατοικοεδρεύει ανάμεσα στους συναδέλφους. Πιο σπάνια, αλλά αυξανόμενα αυτή την περίοδο που γίνεται ανακατατάξη, την συναντάμε και από ομάδα συναδέλφων προς τον προιστάμενο, που πιθανώς ήταν κάποτε ισόβαθμοι ή ήρθε από άλλη εταιρεία.

Κακόβουλα σχόλια, χειραγώγηση της ομάδας εναντίον συγκεκριμένου ατόμου, έμμεση επικοινωνία (γνωστή και ως πισώπλατη), ταπείνωση και απαξίωση ικανοτήτων (καλά δεν έκανες και τίποτα), κατάχρηση εξουσίας (επειδή το λέω εγώ), διαστροφικοί χειρισμοί ώστε να καθοδηγήσουν τον εργαζόμενο-θύμα στο λάθος, αποτελούν παραδείγματα ηθικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας κι όσο σωπαίνετε συντηρείτε το σύστημα και συναινείτε στην εργασιακή σας εξόντωση (ή αλλιώς στο κάψιμο/burn out).

Η σύγχυση, η αμφιβολία, το άγχος, η παραίτηση πως έτσι έχουν τα πράγματα, η ενοχή ‘ίσως να μπορούσα και καλύτερα’, η ντροπή για το ότι δεν μπορώ να προστατέψω αρκετά τον εαυτό μου είναι συνήθη συναισθήματα του θύματος, το οποίο συχνά είναι εγκλωβισμένο σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει και στατιστικά δεν μπορεί να αποδείξει ότι του συμβαίνει, η νέα γενιά της παρενόχλησης γίνεται υπόγεια, υποδόρια.

Το πώς θα χειριστεί κανείς την κατάσταση κατά τη γνώμη μου δεν αποτελεί προσωπική υπόθεση, αλλά αφορά πολύ συγκεκριμένα βήματα. Προτείνω βαθμιαία αντιμετώπιση, δηλαδή για αρχή όταν αναλαμβάνει μια εργασία να είναι σίγουρος ο εργαζόμενος ότι έχει αποσαφηνίσει οποιαδήποτε απορία και σκοτεινά σημεία, από κει και πέρα οφείλει να αρχίσει να μιλάει και266626_554061904606344_2028042932_o να διεκδικεί την αξιοπρέπειά του, να βάζει ένα όριο στον τρόπο που του συμπεριφέρονται όχι μόνο μέσα στο μυαλό του αλλά και στις πράξεις του. Όλοι όσοι ασκούν λεκτική βία γνωρίζουν ότι ξεσπούν πάνω στον εργαζόμενο, όλοι όσοι έχουν αναθέσει πολλές υποχρεώσεις σε ένα άτομο καταλαβαίνουν ότι είναι σχεδόν αδύνατο να τις διεκπαιρεώσει, η ανάληψη της ευθύνης του εαυτού σας και η ενεργοποίηση του φροντιστικού κομματιού προς εσάς είναι τα στοιχεία που θα σας βοηθήσουν να θέσετε τα όριά σας και να μη νιώθετε παραβιασμένοι.

Ο μεγαλύτερος φόβος του εργαζόμενου είναι η απόλυση,  νομίζω πως η βαθμιαία οριοθέτηση αποτρέπει τέτοιες απότομες αποφάσεις. Παρόλα αυτά είναι πιθανόν η εταιρεία στην οποία εργάζεστε να ανέχεται μόνο ένα μοντέλο εργαζόμενου, του θύματος και αυτό που ζητάει από τους απασχολούμενούς της να είναι κυρίως η παραβιάσή τους και όχι η εργασία τους. Η επιλογή είναι δική σας(πάει χεράκι – χεράκι με την ευθύνη). Θα ήθελα να κλείσω  υπνεθυμίζοντας ότι η επιλογή είναι δική σας, όχι όμως και η οπτική. Εκείνος που είναι μέσα δεν βλέπει τόσο, όσο κάποιος που τον παρακολουθεί από έξω.

 

Αναστασία Γεώργα

….

Ένας σοφός κάποτε δεν είπε τίποτα!

fantasy-1481583_1920Τα λόγια πολλές φορές λειτουργούν υπερβολικά, περιττά, παραβιαστικά, εξυπηρετούν στην αποφόρτισή μας και πέφτουν βαριά σε εκείνον που τα ακούει. Όταν οι εσωτερικοί ρυθμοί είναι γρήγοροι και η μία σκεψη περνάει στην επόμενη, έχουμε συνηθίσει να ‘λέμε μια κουβέντα παραπάνω’, ενώ  η αλήθεια είναι πως το πιο σωστό θα ήταν … να σιωπήσουμε.

Στη δυτική κοινωνία λίγη αξία δίνουμε στη σιωπή, για την ακρίβεια σιωπή μάλλον σημαίνει πρόβλημα, ο άλλος ‘είναι κλειστός χαρακτήρας’, ‘αντικοινωνικός’, ‘έχει πολλά προβλήματα και άντε να τα λύσει τώρα’, από τα πιο ωραία που έχω ακούσει βέβαια ‘είναι χαζός’. Αναθεματισμένη η σιωπή, σχεδόν δαιμονοποιημένη, πως αν δε μιλήσω τώρα, αν δεν επικοινωνήσω ξανά και ξανά και ξανά, εξοβελισμένη γιατί σίγουρα σημαινει αρρώστια ή τελοσπάντων γιατί σίγουρα δεν αντέχω να μη μιλάω,  στέκεται και περιμένει πότε θα την επιλέξουμε, στέκεται όχι σε μια γωνιά, γιατί η σιωπή ακομά κι αν επιμένουμε να μην την επιλέγουμε χώρο παίρνει,κι αφού δεν παίρνει έξω από εμας χώρο, παίρνει μέσα μας και γίνεται κενό.

Αυτό που δεν γνωρίζει εκείνος που δε σιωπά είναι αυτό που χάνει.
Όταν έξω  πέφτει σιωπή, μέσα απλώνεται γαλήνη. Ο άνθρωπος που σιωπά σημαίνει ότι κάνει επαφή με τα συναισθήματά του και παίρνει χρόνο να τα επεξεργαστεί, επιτρέπει στον εαυτό να πάρει απόσταση από τον έξω κόσμο και να πλησιάσει τον μέσα κι όσο απ΄έξω πέφτει σιωπή, σκοτάδι σα να λέμε, μέσα ρίχνει φως, όλα σιγα-σιγα ξεκαθαρίζουν.

Ο άνθρωπος που σιωπά ενδίδει στη ροή, επιτρέπει στα γεγονότα να έρθουν και να τα διαχειριστεί, για την ακρίβεια με το να σιωπήσει έχει καταφέρει να οξύνει τις αισθήσεις του κι έχει προλάβει να δει τα γεγονότα που έρχονται, αποκτά εμπιστοσύνη στη ροή των γεγονότων και στον τρόπο που η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά του, αφήνει τα μικρά και τα ασήμαντα να έρχονται και να φεύγουν, δίνει βαρύτητα στα σημαντικά που δεν τον προσπερνούν χωρίς να τα αναγνωρίζει, έχει τον έλεγχο της κατάστασής του χωρίς να είναι ελεγκτικός, ξέρει πόσα έχει αποκτήσει και πόσα έχει χασει  χωρίς να έχει χρειαστεί να τα μετρήσει, έχει αναγνωρίσει την αξία της σιωπής γι’αυτό και έχει κερδίσει  την ευφράδεια λόγου, έχει βρει στο μάτι του κυκλώνα το σημείο νηνεμίας.

Ο άνθρωπος που σιωπά βλέπει και με μάτια κλειστά γιατί έχει μάθει να αφουγκράζεται…

 

 

Αναστασία Γεώργα

 

 

 

ΦΑΓΗΤΟ vs ΘΡΕΨΗ

Στις 16 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής, αλλά αυτό δε θα είναι ακόμα ένα κείμενο περί υγιεινής διατροφής. Πόσες φορές έχετε διαβάσει άρθρα, αφιερώματα, προγράμματα δίαιτας που υπόσχονται, φροντίζουν, ενημερώνουν, απειλούν; Σε περιοδικά, εφημερίδες, φυλλάδια, γυμναστήρια, σε διαφημίσεις, τηλεόραση, ραδιόφωνο; Και το φαγητό downloadτο είπαμε διατροφή, αποτοξίνωση, φροντίδα, κι ακόμα δεν έχουμε μάθει να τρώμε, ίσως, επειδή μόνο τροφή δεν το είπαμε. Η σχέση μας με την τροφή επιτάσσει επανεξέταση και οι αλλαγές τίτλων μονάχα καθυστερούν  την ανανέωση της σχέσης μας μαζί της.

Η προφανής ανάπτυξη στην Ελλάδα της κρίσης είναι οτιδήποτε πουλάει καφέ και σφολιάτα, κάτι δηλαδή που να κρατιέται στο χέρι και να καταναλώνεται εύκολα, γρήγορα, ανεμπόδιστα, χωρίς σκέψη, την ώρα που περπατάμε, που οδηγούμε ή ακόμα καλύτερα που μιλάμε στο τηλέφωνο. Αυτή η συνήθεια είναι αυξανόμενη και
συλλογική, όλοι μας έχουμε ανάγκη να επανατιμήσουμε την τροφή στη ζωή μας.

Έκανα λοιπόν μια μεγάλη διάκριση ανάμεσα στην βιολογική και τη συναισθηματικc16fb85fa14d513632e709589cdf7daaή πείνα. Η βιολογική πείνα ακόμα κι αν εμφανιστεί μπορεί να περιμένει, το σώμα μας ρίχνει τον μεταβολισμό και την ενέργεια και συνεργάζεται μαζί μας μέχρι να το θρέψουμε, δεν εστιάζει σε μια συγκεκριμένη τροφή, προσφέρει ικανοποίηση και αυξάνεται βαθμιαία και πάλι μετά το γεύμα. Από την άλλη, η συναισθηματική πείνα εμφανίζεται απότομα και λειτουργεί απολυταρχικά, δηλαδή είναι επείγουσα και συνήθως εστιάζει σε συγκεκριμένο τρόφιμο, οδηγεί σε ενοχές και μπορεί να εμφανιστεί και αμέσως μετά το γεύμα.

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι, όσο το φαγητό παραμένει φαγητό και όχι θρέψη το χρησιμοποιώ για να καλύπτω όχι μόνο βιολογικές αλλά και συναισθηματικές ανάγκες, όσο όμως βάζω μέσα στο σύστημά μου μόνο το φαγητό, κι ας τα βγάλει αυτό πέρα με τις ανάγκες μου, και δεν μπαίνω εγώ η ίδια να τις διαχειριστώ, τότε τίποτα δεν αλλάζει.

Αναρωτήθηκα τί είναι αυτό για το οποίο ο σύγχρονος άνθρωπος πεινάει και διψάει; Συνήθως απαντώ στις ερωτήσεις που θέτω στα άρθρα μου, αυτήν όμως την θεωρώ προσωπική, ακόμα κι αν εγώ κι εσύ απαντήσουμε με τις ίδιες λέξεις. Ξέρω πάντως πως ότι αφήνω να περάσει μέσα μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, είναι εκείνο που αντίστοιχα θα εκπέμψω. ‘Ετσι, έθεσα στον εαυτό μου ερωτήσεις όπως βιάζεσαι ή απολαμβάνεις το χρόνο σου με το φαγητό; , θρέφεσαι ώστε να απολάυσεις και έξω από σενα αυτή τη θρέψη; , τι σημασία και βαρύτητα δίνεις στις έννοιες λάθος και σωστό, επιτυχία και αποτυχία;download

Τελικά, τα λόγια και οι πράξεις μου είναι μια κίνηση από μέσα προς τα έξω, ενώ το φαγητό και το ποτό είναι μια κίνηση από έξω προς τα μέσα. Αυτές οι δύο κινήσεις  μπορούν να τροποποιηθούν με ηρεμία, φροντίδα, χρόνο, συνειδητότητα, ευθύνη, αγάπη.

Έτσι καλλιεργείται ο χαρακτήρας.

*Ευχαριστώ πολύ την κυρία Κωνσταντίνα Εξαρχοπούλου, κλινική διατροφολόγο, για τις πληροφορίες και για τις ωραίες συζητήσεις μας
*i ching – hexagram 27

Γεώργα Αναστασία

Μις Πέπεργκριν:Στέγη για ασυνήθιστα παιδιά

 

Στην εφηβεία του ο πρωταγωνιστής, παράξενος και αποκομμένος από τους συνομιλήκους του όσο ποτέ άλλοτε, ανακαλύπτει τη μαγική του ιδιότητα μέσα από μια φανταστική περιπέτεια. Ο έφηβος που ανάμεσα στον μέσο όρο της κοινωνίας νιώθει αμήχανα, σχεδόν παράταιρα, βρίσκει την ταυτότητά του ανάμεσα σε παιδιά πολύ διαφορετικά, αργότερα θα ανακαλύψει και πολύ χαρισματικά.

Η ταινία είναι ένας ύμνος προς τη διαφορετικότητα και την προτείνω όχι μόνο για εφήβους, αλλά και για τους ενήλικες που έχουν έρθει σε επαφή το κομμάτι τους που διαφέρει από τον μέσο όρο. Ο πρωταγωνιστής μαθαίνει για τη διαφορετικότητά του στην εφηβεία, ηλικία κατάλληλη για να μάθει ένας έφηβος ότι είναι, για παράδειγμα, στο φάσμα του αυτισμού, παράλληλα το μαθαίνει στο σπίτι που ζουν κι άλλα ξεχωριστά παιδιά, κάτι που συμβαίνει συχνά εκτός οθόνης, συνήθως σε κάποιο ψυχοπαιδαγωγικό κέντρο που πηγαίνει ο έφηβος.

Αν και χτισμένη στη φαντασία και στην περιπέτεια, η ταινία περνάει ένα πολύ ρεαλιστικό μήνυμα: ότι πρέπει να μάθεις, να αποδεχτείς και να διαχειριστείς τη διαφορετικότητά σου, να την προστατέψεις από την κοινωνία που κατακρίνει αυτό το κομμάτι σου και να το ενσωματώσεις με τέτοιο τρόπο ώστε να σε προστατεύει από τις δυσκολίες που συναντάς και να γίνει σύμμαχός σου στις επιθέσεις που δέχεσαι, γιατί στ’αλήθεια αυτό που είναι πρόβλημα αυτό είναι και η λύση.

Γεώργα Αναστασία