Αν δε θες να το διαβάσεις, δες το: η κλασική λογοτεχνία πάει σινεμά

*Τα ονόματα των συγγραφέων αναγράφονται στην μητρική τους γλώσσα προς τιμή τους

 

 

1. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας / Love in the Time of Cholera – Gabriel García Márquez

2. Πόλεμος και ειρήνη / War and peace – Лев Николаевич Толстой  Leo Tolstoy

3. Το άρωμα / Perfume – Patrick Süskind

4. Άννα Καρένινα / Anna Karenina – Лев Николаевич Толстой  Leo Tolstoy

 

(Η Άννα Καρένινα έχει μεταφερθεί σε: (α) 14 ταινίες από το 1911 εώς το 2012 (β) σκηνή θεάτρου 6 φορές, μιούζικαλ 2 και μπαλέτου 4  (γ) όπερας 10 φορές και  (δ) έχει αναμεταδοθεί στο ραδιοφωνο 3 φορές

https://en.wikipedia.org/wiki/Adaptations_of_Anna_Karenina

5. Ο υπέροχος κύριος Γκάτσμπυ / The great Gatsby  F. Scott Fitzgerald

6. Μεγάλες προσδοκίες / Great expectations Charles Dickens

 

7.  Εμπενίζερ Σκρούτζ / Ebenezer Scrooge – Charles Dickens

(18 ταινίες από το 1908 μέχρι και το 2009 έχουν αγοράσει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου       και το έχουν μεταφέρει στις οθόνες μας!)

 

8. Περηφάνεια και προκατάληψη / Pride and Prejudice – Jane Austen

 

9. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι / The Unbearable Lightness of Being – Milan Kundera

 

10. Καζανόβα / Casanova –   Giacomo Casanova

 

Αναστασία Γεώργα

La tortue Rouge

Μια συγκινητική ταινία που βασίζεται στην πιο ισχυρή μορφή επιlatortuerougeκοινωνίας, την μη λεκτική! Ο ήρωας, η απομόνωση, η απόγνωση που νιώθουμε, ο επίγειος παράδεισος που ανακαλύπτουμε, ο έρωτας που βιώνουμε, τα τραύματα που αναδύονται, η διαφορετικότητα του ζευγαριού, η οικογένεια που δημιουργείται και  στη συνέχεια η διάλυση του παραδείσου, οι απόγονοι που φεύγουν, ο θάνατος που έρχεται, η γυναίκα που επιστρέφει στην πρωθύστερη μορφή της κι έτσι, με αυτή την εικόνα και χωρίς να έχει ειπωθεί ούτε μια λέξη, η ταινία δείχνει έναν ολοκληρωμένο κύκλο ζωής, θέτοντας και μεταφυσικά ζητήματα.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Red_Turtle

Αναστασία Γεώργα

Μαίανδρος: μια ιστορία ερωτική!

meanders-1316553_1920Λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι ο μαίανδρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μετονομασία της χειρώνιας λαβής. Η ιστορία μετράει αρκετούς αιώνες και είναι ερωτική!
Βρισκόμαστε στην αρχαία Ελλάδα, τότε που ο Πηλέας, βασιλιάς μεν κοινός θνητός δε, ερωτεύτηκε την νηρηίδα Θέτιδα. Ο κένταυρος Χείρωνας τον συμβούλεψε να την αρπάξει, να την σφίξει στην αγκαλιά του και να μην την αφήσει να φύγει, ακόμα κι όταν εκείνη θα αλλάζει μορφές σε φίδι, λιοντάρι, νερό, φωτιά, προκειμένου να ξεφύγει. Η λαβή αυτή διατήρησε την αγκαλιά του Πηλέα σφιχτή, η Θέτιδα παρόλες τις μεταμορφώσεις δεν κατάφερε να ξεφύγει και τελικά η επιμονή και η δυναμική διεκδίκηση του θνητού άντρα την έκανε να υποκύψει στον έρωτά του και να πέσει κυριολεκτικά και μεταφορικά στην αγκαλιά του. Καρπός του έρωτά τους ο Αχιλλέας, ο πιο ξακουστός αρχαίος Έλληνας πολεμιστής, την ίδια μοίρα έχει το σύμβολο της λαβής που μετονομάστηκε σε μαίανδρο από τον ποταμό της Καρίας Μαίανδρου(βρίσκεται στη σημερινή Τουρκία) με συνεχείς ελικοειδείς στροφές, όπως και το σχήμα, που έμελλε να γίνει το πιο αναγνωρίσιμο παγκοσμίως αρχαιοελληνικό σύμβολο.

Σε κοινωνικό επίπεδο, όσον αφορά τον γάμο(με την έννοια της ένωσης), βλέπουμε μόνο το χαρμόσυνο γεγονός, τα τούλια και τα κουφέτα κι ενώ η κοινωνία θέλει τον άντρα να μάχεται να ενδώσει, η αναλυτική ψυχολογία υποστηρίζει το αντίθετο. Ο γάμος για τον άντρα συμβολίζει την επέκταση του βασιλείου του, με μια βασίλισσα εδραιώνει τη θέση του στα κεκτημένα του, για την γυναίκα γάμος σημαίνει θυσία. Ο άντρας δεν αναγνωρίζει καμιά θυσία στην πράξη του γάμου, ενώ στη γυναίκα το στοιχείο αυτό είναι έντονο, γιατί συμβολίζει για εκείνη το θάνατο της κόρης, το πέρασμα προς την ωριμότητα και τη γέννηση της γυναίκας. Χαρακτηριστικά ο Robert Johnson στο βιβλίο του Εκείνος-Εκείνη αναφέρει: ‘Σπάνια ο άντρας αντιλαμβάνεται ότι ο γάμος είναι θάνατος μαζί και ανάσταση για τη γυναίκα, επειδή αυτός δεν έχει αντίστοιχη εμπειρία στη ζωή του. Για τον άντρα, ο γάμος δεν είναι πράξη θυσίας, ενώ για τη γυναίκα το θυσιαστικό στοιχείο υπάρχει σε μεγάλο βαθμό (…) Ο Έρως, για κάθε γυναίκα, δίνει τέλος στην αφέλεια και την παιδική αθωότητα(…) Για τον άντρα, ο γάμος είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Εκείνος με τον γάμο, προσθέτει πόντους στο ανάστημά του, ο κόσμος γίνεται πιο ισχυρός, ανεβαίνει κοινωνικά και αυξάνει το κύρος του. Κατά κανόνα δεν αντιλαμβάνεται ότι σκοτώνει την Ψυχή της γυναίκας που παντρεύεται, ούτε ότι αυτό είναι που πρέπει να κάνει. Όταν εκείνη φέρεται παράξενα, όταν κάτι πάει πολύ στραβά ή όταν υπάρχουν πολλά δάκρυα, συνήθως ο άντρας δεν κατανοεί ότι ο γάμος είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία για τη γυναίκα απ’ότι για εκείνον. Βέβαια, και η γυναίκα αποκτά κυρος με τον γάμο, όμως αυτό θα συμβεί αφού πρώτα περάσει την εμπειρία του όρους του Θανάτου.’ Ο Πηλέας και η Θέτιδα μας εικονοποιούν αυτή τη μάχη.

Ο Πηλέας επικαλείται τα στοιχεία της αρσενικής ενέργειας για να κάμψει τις άμυνες της αγαπημένης του. Είναι εκείνος που δρα και επιμένει με σταθερότητα στη λαβή του και με τρυφερότητα στην αγκαλιά του κατανοεί τη μάχη της Θέτιδας, η οποία εγείρει άμυνες, αντιστέκεται και χρησιμοποιεί εργαλεία που η φύση έχει χαρίσει στο θηλυκό στοιχείο. Έτσι, ο άντρας έρχεται αντιμέτωπος με το θεικό κομμάτι της γυναίκας, το οποίο δεν είναι μόνο ευχάριστο, και με τον φόβο της καταδυνάστευσης, της υποταγής και επιπλέον με τον φόβο του θανάτου της κόρης.

Τελικά, ο μύθος μας διδάσκει ότι όταν ο άντρας επιλέγει μια γυναίκα σημαίνει πως είναι σίγουρος, σταθερός, διεκδικητικός και αποτελεσματικός  όσο η γυναίκα προτάσσει δικούς της φόβους. Στο τέλος, η θεική φύση της γυναίκας αναγνωρίζει το στοιχείο του βασιλιά στον άντρα και ενδίδει σε αυτό. Ανάμεσά τους πλέον, ο Έρως.
Σήμερα μας  απομένει η κληρονομιά του μύθου και η αναρώτηση κατά πόσο, άντρες και γυναίκες, αφήνουμε και αφηνόμαστε στους ρόλους των φύλων  που η φύση μάς έχει δώσει, ή κατά πόσο έχουμε μπει ο ένας στα χωράφια του άλλου….

Αναστασία Γεώργα