Η Ψυχή στη Μάνη: ένα οδοιπορικό για τον Έρωτα

louvre-2775451_1920

Σύμφωνα με τον μύθο, η Ψυχή έπρεπε να ολοκληρώσει 4 δοκιμασίες εκ μέρους της θεάς Αφροδίτης, προκειμένου να ενωθεί με τον αγαπημένο της Έρωτα. Η 4η και τελευταία δοκιμασία, η πιο δύσκολη και ανθρωπίνως αδύνατη τοποθετείται στη λακωνική Μάνη, συγκεκριμένα στο Ταίναρο, το νοτιότερο ηπειρωτικό τμήμα  Ελλάδας και Ευρώπης.
Εκεί βρίσκεται η πύλη του Άδη.
Εκεί βρέθηκα κι εγώ ακολουθώντας τον μύθο, αναρωτούμενη γιατί εδώ;
Από όλη την Ελλάδα γιατί στην Μάνη, γιατί στην άκρη του κόσμου, όπως αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες το Ταίναρο.

Από τη μια λοιπόν η Ψυχή και από την άλλη η Μάνη.
Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που συνεδέει τον τόπο με τον μύθο;

Όποιος έχει βρεθεί στην Μάνη παρουσιάζει το τοπίο ως ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Περιγραφές  ταξιδιωτών αναφέρουν, είτε τους άρεσε είτε όχι το μέρος, ότι έχουν κρατήσει μια αίσθηση ιδιαιτερότητας, η πιο συνηθισμένη λέξη με την οποία περιγράφεται  το μέρος είναι:  επιβλητικό!

Η ιστορία της Μάνης έρχεται να επιβεβαιώσει την κοινή αίσθηση των περιηγητών.
Στην πιο δύσκολη περίοδο της χώρας, το φως έρχεται και σπάει το σκοτάδι, και τα δύο στοιχεία συναντιούνται σε έναν τόπο και αναμετριούνται. Τελικά, η Επανάσταση ξεσπάει  και η καταμέτρηση της σκλαβιάς σταματάει στα 400 χρόνια.  Έμελλε στην Μάνη, να είναι ο τόπος που θα σήκωνε την οργή του λαού και θα τη μετουσίωνε σε πράξη.

Από την άλλη η Ψυχή, καταδιωγμένη, αναλαμβάνει να εκτελέσει την τελευταία δοκιμασία και πιο επικίνδυνη για έναν θνητό. Να κατέβει στον Άδη και να φέρει εκ μέρους της Αφροδίτης την κασετίνα εκείνη που περικλείει τη θεϊκή ομορφιά της θεάς.
Ο διαβάτης, όπως και οι αρχαίοι Έλληνες, πριν ξεκινήσει την πορεία του προς το Ταίναρο, φάρος σήμερα, πύλη του Άδη στα αρχαία χρόνια, περνάει από το νεκρομαντείο – ονειρομαντείο. Εκεί θα βρει κανείς  αναθήματα των περαστικών: μπρελόκ, χρήματα, κεριά, λουλούδια και τοπικούς καρπούς, σαν αρχαίοι Έλληνες μπαίνουν στο μαντείο και τα αποθέτουν, πολύ πιθανό και να ζητούν χρησμό. Ο δρόμος για το Ταίναρο ευθύς, απλός, δε χάνεσαι. Όταν φτάνεις το τοπίο επιβλητικό, ο φάρος σπάει το απόλυτο σκοτάδι με το φως του, ακριβώς όπως έκανε η Επανάσταση τη σκλαβιά, ακριβώς όπως έκανε η θνητή Ψυχή όταν κατέβηκε στον Άδη.
Όταν αντίκρυσα το τοπίο, τότε μόνο κατάλαβα τί συνδέει την Ψυχή με την Μάνη. Μία λέξη περιγράφει αυτή τη σύνδεση: αυθύπαρκτη

Η Ψυχή σύνθεσε όλα τα αντιφατικά στοιχεία που απαρτίζουν τη γυναικεία φύση: Μία θνητή που κατέβηκε στον Άδη, έχανε την πίστη της και ταυτόχρονα συνέχιζε τις δοκιμασίες, εγκαταλείφθηκε από τον έρωτα και παράλληλα τον διεκδίκησε ώστε να τον συναντήσει ολοκληρωμένη, αυθυπόστατη. Σύζυγος και ερωμένη ταυτόχρονα, χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της  και όχι κοινωνικοί τίτλοι που της αφαιρούν ή της προσθέτουν στον χαρακτήρα της.
Αυθύπαρκτη και η Μάνη: Ιδιαίτερη, ξεχωριστή,όμορφη και ταυτόχρονα σκληρή, άνυδρη, κλειστή, δέχτηκε για αιώνες επιθέσεις από πειρατές και τελικά ήταν εκείνη που επιτέθηκε στον μεγαλύτερο κατακτητή της χώρας.
Όταν η Ψυχή σύνθεσε τα αντιφατικά στοιχεία της προσωπικότητάς της, όταν αποδέχθηκε ότι δεν είναι μόνο το ένα, αλλά και το άλλο, τότε συνάντησε τον Έρωτα, έγινε αθάνατη και έζησε δίπλα στον θεό. Όταν η Μάνη χώρεσε το φως και το σκοτάδι, απελευθερώθηκε και μαζί της απελευθέρωσε ένα ολόκληρο Έθνος. Όταν κατάφεραν και οι δύο να αποδεχθούν τη φύση τους ολοκληρωμένη, τότε κατάφεραν να περάσουν σε πράξεις και να διεκδικήσουν τη ζωή της η Ψυχή και τη μοίρα της Μάνη.

Πρόσωπο και τόπος κατάφεραν, γι’αυτό και συναντήθηκαν, να υπάρξουν μέσα στον κόσμο. Απλώς να υπάρξουν, όπως είναι, ολόκληρες.

 

*Το άρθρο είναι αφιερωμένο στην Αγγελική Π. , Θεοδώρα Σ. , Ροζάνα Ε. και Χρύσα Μ.
ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ που συνοδοιπόρισαν μαζί μου ως Ψυχές στη Μάνη
και που με συνοδεύουν στο πιο περιπετιώδες ταξίδι που στ’αλήθεια υπάρχει: τη ΖΩΗ!

 

 

 

 

 

Advertisements

Ο Έρωτας, η σκιά του και η Κάλλας

stage-1248769_960_720

 

Δηλώνω ευθύς εξαρχής οπαδός και των δύο, και του έρωτα και της Μαρίας Κάλλας! Τώρα, όσον αφορά τη σκιά του έρωτα, οπαδός δεν είμαι, αναγκαίο κακό θα έλεγα.
Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή.

Έρωτας  είναι η λειτουργία της σχέσης ή του συσχετισμού. Όταν αναφέρομαι στη σχέση δεν εννοώ την τυπική έννοια έχουμε σχέση, αλλά την ουσιαστική, έρχομαι σε επαφή με έναν άνθρωπο που έχω επιλέξει σε όλα τα επίπεδα: σωματικό, συναισθηματικό, πνευματικό. Ο έρωτας προσδίδει την αίσθηση αναγέννησης, του ιερού, και ξεκάθαρα ενωτικού χαρακτήρα μεταξύ σώματος και πνεύματος.

Υπάρχει όμως ένα όριο, μια στιγμή ίσως, που ο έρωτας περνάει στην απέναντι όχθη και το αναγεννησιακό φως του γίνεται σκιά, το ιερό γίνεται βέβηλο και η ένωση διασπάται. Συνήθως είμαστε, αν και ερωτευμένοι, παρόντες σε αυτή τη στιγμή, την καταλαβαίνουμε, τη μυριζόμαστε, τη διακρίνουμε ακόμα κι αν αρνούμαστε να εστιάσουμε σε αυτήν. Και εδώ έρχεται η Κάλλας.

Όταν η υψίφωνος γνώρισε τον Ωνάση αποφάσισε πως θέλει να ζήσει! Παραμέλησε για πρώτη φορά την εξάσκηση της φωνής της, ερμήνευε πλέον σπάνια κι όλα αυτά για να ζήσει τον έρωτα, πράγμα που έκανε κιόλας. Για πρώτη φορά η Κάλλας κατέβηκε από τη σκηνή για να ανέβει η Μαρία στη ζωή.

Όταν όμως αυτή η σχέση έκανε τον κύκλο της ο Ωνάσης επέστρεψε σε αυτό που πάντα ήταν: δεινός επιχειρηματίας, μεγάλος γυναικάς, ανελέητος γλενζτές. Και παρόλο που η ιστορία θέλει την Κάλλας να παρέμεινε για πάντα ερωτευμένη με τον Ωνάση, θεωρώ ότι παρέμεινε για πάντα πληγωμένη από εκείνον. Η καριέρα της έφθινε, η φωνή της έσβηνε και η ζωή της ξεθώριαζε. Η Κάλλας έζησε μετά τον έρωτα στη σκιά του, δηλαδή στην ανάμνηση του έρωτα και αυτό γιατί δεν κατάφερε να διακρίνει να ενώσει.

Να διακρίνει ότι παρέμενε πιστή στις αναμνήσεις, στο παρελθόν και στ’ αλήθεια όχι στο πρόσωπο. Ο έρωτας παραμένει παρών όσο τροφοδοτείται από νέα ερεθίσματα.
Και να ενώσει τη Μαρία με την Κάλλας, τη σύζυγό με την ερωμένη, τη δική της ιερή, φωτεινή εικόνα, της υψιφώνου με τη θεϊκή φωνή  με τη σκοτεινή της εικόνα, εκείνη που κάπνιζε, ξενυχτούσε και διέσυραν οι εφημερίδες.

Ο έρωτας είναι από μόνος του μια κατάσταση ολοκληρωμένη, εμπερικλείει φως και σκοτάδι ταυτόχρονα και απαιτείται θάρρος από τον ερωτευμένο να βουτήξει και στα δύο προκείμενου να παραμείνει ο έρωτας ζωντανός, ίσως και ο ίδιος… Η Μαρία Κάλλας πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, μόλις 2 χρόνια μετά από τον θάνατο του Ωνάση, στα 53 της χρόνια από ανακοπή καρδιάς. Η ίδια σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις χαρακτήρισε αποτυχημένη την προσωπική της ζωή και απολογήθηκε για τη φωνή που χάθηκε. Σήμερα, 40 χρόνια μετά το θάνατό της, η φωνή της ακόμα μελετάται και η εποχή της ερμηνείας της θεωρείται η ακμή για την παγκόσμια σκηνή της όπερας.

Πνευματική νοημοσύνη και εσωτερική ηρεμία: ασκήσεις για παιδιά & εφήβους

fantasy-2542309_1920

Εύκολες ασκήσεις που μπορούν να ενταχθούν στο καθημερινό πρόγραμμα και μπορούν να προσφέρουν εσωτερική ηρεμία στο παιδί άρα και καλύτερη διαχείριση του στρες, ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και διευκολύνουν τις σχέσεις με τους άλλους.
Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να απαντήσω στη συχνότερη αντίδραση των γονιών για την παιδική εσωτερική ηρεμία: Εδώ δεν μπορώ εγώ να ηρεμήσω, θα το διδάξω στο παιδί μου; Οι ενήλικες ανακτούν μεγάλα αποθέματα δύναμης όταν αποκτούν παιδιά, όσο κι αν η καθημερινότητα κουράζει. Ας είναι λοιπόν το μεγάλο σας κίνητρο το παιδί σας, όπου μαζί με αυτό θα μάθετε ή ακόμα καλύτερα θα κάνετε μαζί τις ασκήσεις.

Ιδιαίτερα στα παιδιά έχει παρατηρηθεί ότι τέτοιου τύπου ασκήσεις:

  • ενισχύουν τη συγκέντρωση
  • βελτιώνουν την ποιότητα ζωής & των επιλογών που κάνουν
  • μειώνουν το φαινόμενο της σχολικής βίας
  • βελτιώνουν τις κοινωνικές δεξιότητες & τη συνεργασία με τους γύρω

 

Το βάζο

-Γεμίστε ένα βάζο με νερό και χρυσόσκονη
-Κουνήστε το βάζο δυνατά, αφήστε το νερό & τη χρυσόσκονη να στροβιλιστούν
-Δώστε χρόνο στα παιδιά να συγκεντρωθούν σε αυτή την εικόνα
-Εξηγείστε στα παιδιά ότι κάπως έτσι μοιάζουμε όταν είμαστε αναστατωμένοι
-Ρωτήστε τα να σας πουν πως νιώθουν τώρα που βλέπουν τον στροβιλισμό & πώς είναι όταν νιώθουν αναστατωμένα
-Αφήστε σιγά-σιγά το νερό να ηρεμήσει, τη χρυσόσκονη να κάτσει
-Αναφέρετε πως όταν νιώθουμε ήρεμοι, χωρίς κάτι να μας θολώνει, όπως η χρυσόσκονη το νερό, τότε βρισκόμαστε στην  κατάλληλη κατάσταση να πάρουμε αποφάσεις

Ενεργοποιείστε τις αισθήσεις

-Μέσα σε ένα δωμάτιο κάθε παιδί έχει ένα συγκεκριμένο μπαλόνι που δεν πρέπει να του πέσει κάτω, το σώμα & οι κινήσεις είναι ήρεμες, στο δωμάτιο επικρατεί  ησυχία & συγκέντρωση
-Με κλειστά τα μάτια ταΪστε τα παιδιά και δώστε χρόνο να παρατηρήσουν & να μαντέψουν
-Γεμίστε μια τσάντα με αντικείμενα διαφόρων ειδών & σχημάτων, αδήστε τα παιδιά να ψηλαφήσουν & να μαντεψουν το περιεχόμενο χωρίς να το αποκαλύψετε

Το σαφάρι

-Περπατείστε με τα παιδιά στο δάσος/ πάρκο/ προαύλιο
-Εξηγείστε στα παιδιά ότι στο σαφάρι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί & συγκεντρωμένοι ώστε να παρατηρήσουμε το παραμικρό που κινείται & ήρεμοι ώστε να ακούσουμε τον παραμικρό θόρυβο
-Μας ενδιαφέρει οτιδήποτε κολυμπάει, περπατάει, σέρνεται, πετάει, ακούγεται
-Μαζευτείτε και αναφέρετε τί παρατήρησε ο καθένας

*Βασικό στις ασκήσεις είναι να συμμετέχετε και εσείς! Αυτοαποκαλυφθείτε μπροστά στα παιδιά και εξασκηθείτε μαζί τους

 

Μπορείτε να εφεύρετε πολλές τέτοιου τύπου ασκήσεις, προσαρμοσμένες στα ενδιαφέροντα και την ηλικία κάθε παιδιού. Βασικές προϋποθέσεις είναι:

  • Σκοπός είναι η πρακτική προσεκτικότητα, βεβαιωθείτε ότι η άσκηση προσφέρει μια θετική κατάσταση & δεν τη χρησιμοποιείτε ως μέσο πειθαρχίας
  • Ασκηθείτε & εσείς, μαζί με τα παιδιά ή μόνοι σας. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε βιωματικά αυτό για το οποίο μιλάτε
  • Αποκτήστε μια  χρονική συχνότητα στις ασκήσεις, μπορεί το κάθε μέρα να ακούγεται ανέφικτο, αλλά ίσως 1 φορά τον μήνα να είναι εφικτό
  • Προσαρμόστε τις ασκήσεις ανάλογα με την ηλικία

 

Οι παρακάτω σύνδεσμοι  εξηγούν τη φιλοσοφία των ασκήσεων και δίνουν ιδέες, μπορείτε να τους δείτε μαζί με τα παιδιά:

mindful apps

 

Επιστροφή στην πόλη με δραστηριότητες για γονείς & παιδιά

girl-1641215_1920

Τα σχολεία ξεκίνησαν, αυτό δε σημαίνει ότι σταματάει η ψυχαγωγία και πως ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά μας είναι μόνο εκείνος του διαβάσματος. Παρακάτω θα διαβάσετε ιδέες για την πόλη της Αθήνας, η φιλοσοφία όμως είναι ίδια όπου κι αν μένετε: να διατηρήσετε καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου την αίσθηση των διακοπών, να περάσετε ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά σας και όποτε έχετε ανάγκη να απολαύσετε μια βόλτα μόνοι σας.

Βγείτε έξω:

  • Εθνικός κήπος
  • Μουσείο Ακρόπολης
  • Πολεμικό μουσείο
  • Μουσείο αφής
  • Μουσείο ελληνικής παιδικής τέχνης
  • Ελληνικό μουσείο αυτοκινήτου
  • Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
  • Ο θόλος
  • Πλανητάριο
  • Πολιτιστικό Πάρκο

 

Στο σπίτι:

  • Οργανώστε βραδιές σινεμά, δείτε την ταινία στο μπαλκόνι με κουβέρτες και ποπ κορν!
  • Μαζευτείτε για επιτραπέζια παιχνίδια: καλέστε φίλους δικούς σας και των παιδιών και μοιραστείτε όλη τη διαδικασία: τα παιχνίδια, το φαγητό που θα προσφέρετε, το μάζεμα στο τέλος.
  • Οργανώστε βραδυά video games: έχει ενοχοποιηθεί όσο κανένα άλλο παιχνίδι είναι όμως σημείο των καιρών μας. Παίξτε μαζί ή ενάντια στο παιδί σας και γνωρίστε από κοντά το αγαπημένο του παιχνίδι.
  • Μαγειρέψτε μαζί: Βάλτε την αγαπημένη σας μουσική και μαγειρέψτε ένα γλυκό γρήγορο, εύκολο και αγαπημένο. Αφήστε το παιδί να νιώσει τη δημιουργία της μαγειρικής χωρίς παρατηρήσεις για το πως χτυπάμε τα αβγά!
  • Βγείτε στο πεζοδρόμιο: με κιμωλίες και παίξτε παλιά παιχνίδια όπως κουτσό ή απλώς ζωγραφείστε.

 

Ότι κι αν αποφασίσετε να κάνετε το νόημα του άρθρου αφορά την ξαφνική αλλαγή που οι ενήλικες έχουμε όταν επιστρέφουμε στην καθημερινότητα. Οι διακοπές των Χριστουγέννων πλησιάζουν και το επόμενο Καλοκαίρι έρχεται, μέχρι τότε όμως πως περνάτε το χρόνο σας;

Καλό Φθινόπωρο σε όλους!

Προετοιμάστε τα παιδιά για την έναρξη του σχολείου

math-1547018_1920

1. Ξυπνήστε 15′ νωρίτερα

Ξεκινείστε να ξυπνάτε τα πρωινά 15′ νωρίτερα και αυξάνετε βαθμιαία τα λεπτά, ώστε να προσεγγίσετε περίπου την ώρα που θα ξυπνάτε και τον χειμώνα. Ο οργανισμός μας προσαρμόζεται πολύ καλά σε ένα κλιμακωτό – όλο και πιο νωρίς ξύπνημα και τα παιδιά μαζί με μας δεν υποφέρουν με την απότομη αλλαγή.

 

2. Κάντε μαζί  δουλειές για το σπίτι

Αφού ξυπνάτε όλο και νωρίτερα πηγαίνετε στο super market, στη λαϊκή αγορά, μαγειρέψτε μαζί αγαπημένα φαγητά, κάντε μια επίσκεψη σε φίλους, συνεργαστείτε και κάντε δραστηριότητες που σας ευχαριστούν και ταυτόχρονα είναι πρακτικές για το σπίτι. Σε λίγες μέρες το παιδί σας όχι μόνο θα ξυπνάει πρωϊ, αλλά θα πρέπει να ανταποκρίνεται και να συγκεντρώνεται στο μάθημα λίγη ώρα αφότου έχει ξυπνήσει.

 

3. Ξεκινείστε τις εξωσχολικές δραστηριότητες

Ξεκινείστε με τις εξωσχολικές δραστηριότητες από την αρχή του Σεπτέμβρη. Είναι μια ομαλή μετάβαση προς την καθημερινότητα του προγράμματος που έρχεται. Η δραστηριότητα να είναι επιλογή του παιδιού (αγαπημένο άθλημα, δραστηριότητα). Έτσι, η σεζόν ξεκινάει με δραστηριότητες που θα κινητροδοτήσουν το παιδί να προσπαθήσει όποτε δυσκολευτεί μέσα στη χρονιά. Αφήστε φροντιστήρια, ιδιαίτερα και λογοθεραπείες για τον Οκτώβρη.

 

4. Αφήστε το μαθήμα για τους εκπαιδευτικούς

Η αρχή της εκπαιδευτικής χρονιάς είναι δύσκολη από την άποψη ότι τα παιδιά πρέπει να ξαναμπούν σε πρόγραμμα και ρυθμούς, συνήθως δε θυμούνται τίποτα από την περσυνή χρονιά και ενώ ο εκπαιδευτικός είναι προετοιμασμένος για κάτι τέτοιο, δε συμβαίνει το ίδιο και με τους γονείς. Επιπλέον, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξεκινήσει η εκπαίδευση νωρίτερα και στο σπίτι, εμπιστευτείτε ότι  υπάρχει λόγος που έχει αποφασιστεί να ξεκινάει 10 μέρες αφότου έχει μπει ο Σεπτέμβρης και όχι στο σπίτι αλλά στο σχολείο.

5. Σινεμά στο σπίτι

Επιλέξτε ταινίες εναλλάξ με το παιδί και δημιουργείστε ατμόσφαιρα σινεμά: φτιάξτε ποπ-κορν, σπιτικά hot dog ή πίτσα. Αν η ταινία είναι μεγάλη  και τα παιδιά μικρά και χάνουν τη συγκέντρωσή τους μπορείτε να σπάστε την προβολή στη μέση. Αν βολεύει το μπαλκόνι τότε το σινεμά μπορεί να είναι θερινό. Ο κόσμος για τα παιδιά είναι αυτός που τους δείχνουμε. Ενδεικτικά προτείνω μερικές:

 

Μετά τον αγιασμό…

Προσπαθείστε να διατηρήσετε την αίσθηση των διακοπών, για αρχή μέσα σας και μεταδώστε αυτή την αίσθηση στην οικογένειά σας. Συνεχίστε να κάνετε πράγματα που σας άρεσαν μαζί με το παιδί σας, να βρίσκετε χρόνο για παιχνίδι και επαφή. Από κοινωνικής απόψεως είναι σημαντικός ο χρόνος του σχολείου, του φροντιστηρίου, του ιδιαίτερου μαθήματος, όταν όμως ανακαλούμε αναμνήσεις συνήθως αφορούν προσωπικές στιγμές και οι αναμνήσεις των παιδιών είναι σημαντικό να έχουν εσάς πρωταγωνιστές.

Καλή σχολική χρονιά!

 

Αναστασία Γεώργα-φιλόλογος ειδικής αγωγής

Απαραίτητη η ξεκούραση για τους εκπαιδευτικούς το καλοκαίρι

summer-814679_1920

Οι περισσότεροι επαγγελματίες άλλων κατηγοριών αγανακτούν και αντιδρούν όταν ακούν ότι για 2 μήνες οι εκπαιδευτικοί ‘κάθονται’ και εξεγείρονται με την αδικία της διάκρισης. Παρόλα αυτά, το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε δασκάλους και καθηγητές αναγνωρίζοντας ότι αυτοί οι 2 μήνες είναι απαραίτητοι και κρίσιμοι.

  1. Διαχωρείστε το ‘κάθομαι’ από το ξεκουράζομαι

Η ξεκούραση είναι μια κατάσταση δημιουργική, ενεργητική και απαραίτητη. Είναι η περίοδος εκείνη που πέρνουμε απόσταση από την καθημερινότητα και την επανάληψή της. Τα γεγονόντα της χρονιάς βρίσκουν χώρο και χρόνο ώστε να τα επεξεργαστούμε, να κρατήσουμε και να αφήσουμε ότι μας είναι απαραίτητο ή όχι και να ξεκουράσουμε το πρώτο σύστημα που βάλλεται όταν κάποιος εργάζεται ως εκπαιδευτικός: το νευρολογικό. Καθώς οι δάσκαλοι εκτίθενται σε όγκο πληροφοριών, είτε αφορά την διδακτέα ύλη, είτε αφορά τους μαθητές που κάθε χρόνο ανανεώνονται και μαζί τους φέρνουν νέα δεδομένα με τα οποία ο εκαπιδευτικός πρέπει να συμβαδίσει και να ακολουθήσει για να μη χάσει επαφή με τη νέα γενιά.

2. Μην απολογείστε

Ακούω συχνά συναδέλφους που προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί είναι απαραίτητο να απέχουν για 2 μήνες από τις αίθουσες. Μην αναζητάτε τη συναίνεση της κοινωνίας και μη τσιμπάτε με ενοχοποιητικά σχόλια του τύπου ‘χαζομεράτε’. Ο εκπαιδευτικός πολλές φορές θα νιώσει στην επαγγελματική του πορεία ότι μπαίνει γυμνός μέσα στην τάξη, με δεκάδες μάτια να τον διαβάζουν, να τον αναλύουν, να τον απορρίπτουν μόνο και μόνο για να επιστρέψουν και πάλι σε εκείνον και να τον ρωτήσουν κάτι καινούργιο. Όλη η διαδικασία της διαδασκαλίας απαιτεί θάρρος, απλώς το επάγγελμα θεωρείται πλεόν τετριμμένο και γι’αυτό έχουμε προσπεράσει τις δυσκολίες του, όσοι όμως το ασκείτε, όσο κάνετε επαφή με τους μαθητές σας άλλο τόσο οφείλετε να πάρετε και απόσταση. Για να το πω και πιο απλά, όσο απαραίτητο είναι το μάθημα άλλο τόσο είναι και το διάλειμμα.

3. Η Ελλάδα ακολουθεί το Ευρωπαϊκό μοντέλο 

Στην Ευρώπη οι διδακτικές μέρες κυμαίνονται από 175 εώς 190, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα,  μεγάλη εξαίρεση αποτελεί η Δανία με 200 διδακτικές ώρες. Ο παράγοντας που καθορίζει το πώς καταμερίζονται οι διακοπές είναι το κλίμα. Έτσι λοιπόν, το ευρωπαϊκό μοντέλο σχολικών διακοπών αναγνωρίζει  ότι υπάρχει ένα όριο στην ποσότητα πληροφορίας, όχι μόνο για τους μαθητές που παίρνουν αλλά και για τους εκπαιδευτικούς που δίνουν.

 

Εύχομαι Καλό Καλοκαίρι σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Ελπίζω αυτούς τους 2 μήνες να ξεκουραστείτε, να φροντίσετε τον εαυτό σας και να περάσετε χρόνο με τους ανθρώπους που θέλετε, ώστε να επιστρέψετε ανανεωμένοι και δραστήριοι για την επόμενη σχολική χρονιά.

Καλό Καλοκαίρι!

Αρνητικά συναισθήματα=θετική ψυχολογία

eye-2274884_960_720 - CopyΑπό μικροί μαθαίνουμε πως το να θυμώνουμε είναι κακό, όταν στεναχωριόμαστε δεν ευχαριστούμε τους γύρω μας, κακό σαν παιδί, αρνητικό σαν ενήλικας, έχουμε κυριολεκτικά εκπαιδευτεί  ακόμα και στις πιο προσωπικές μας σχέσεις να μη δείχνουμε ότι λυγίζουμε, να μην επιτρέπουμε να εκνευριζόμαστε. Αν όμως εκφράζουμε μόνο το θετικό δε σημαίνει πως αρνούμαστε με αυτό τον τρόπο το αρνητικό, αρά τη ζωή σε όλο της το φάσμα;

Θεωρούμε δεδομένο ότι καποιος θα σκάσει από τη στεναχώρια του, επειδή νιώθει λυπημένος και δεν περνάει από το μυαλό μας ότι θα σκάσει επειδή δεν την εκφράζει. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν να νιώσουν λύπη, αντιλαμβανόμαστε ως αρνητικό το συναίσθημα της θλίψης,  στ’ αλήθεια όμως αρνητική είναι η κατάσταση που βιώνουμε, εκείνη είναι που ζητάει να εκτονωθεί μέσω της λύπης. Αντ’ αυτού αποφεύγουμε όσο το δυνατόν γίνεται να λυπηθούμε σε καταστάσεις που κρίνουμε ότι είναι πολυ μικρές, πολύ καθημερινές για να καθόμαστε να στεναχωριόμαστε τώρα, με αποτέλεσμα να συσσωρεύουμε όλο και περισσότερη θλίψη μέσα μας, η οποία είναι υπεύθυνη, όχι η θλίψη αλλά η μη εκτόνωσή της, για πολλές στιγμές,  που  περιμένουμε να είμαστε χαρούμενοι, βιώνουμε όμως κενό, είναι λες και ενώ παρευρισκόμαστε στη χαρούμενη στιγμή ταυτόχρονα λείπουμε, ή αν μου επιτρέπετε το ορθογραγικό λάθος: λύπουμε. Τελικά, όταν ένα πραγματικά δραματικό γεγονός συμβαίνει στη ζωή μας όπως η απώλεια (πάσης φύσεως: θάνατος, διαζύγιο, απόλυση, η κάθε υπόθεση με τη δική της σημαντικότητα), τότε είναι λες στεναχωριόμαστε, κοινώς πενθούμε, για όλες εκείνες τις φορές που δε λυγίσαμε, δε δακρύσαμε,  δεν αφήσαμε με τίποτα να εκφράσουμε τη λύπη μας στο αρνητικό γεγονός που μας συνέβαινε.
Οι  άνθρωποι που αφήνουν το συναίσθημα της λύπης να εκφραστεί ζουν τη ζωή σε όλο της το φάσμα, στο εδώ και στο τώρα, όχι με την έννοια του τυχοδιωκτισμού, αλλά με την έννοια του παρόντος, υπάρχουν ολόκληροι και όταν παρευρίσκονται σε μια γιορτή και όταν συμμετέχουν σε μια κηδεία, δεν αποφεύγουν να νιώσουν και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μη φοβούνται και να ζήσουν. Συμπληρώνω με τα λόγια του  Nietzsche:»Υπερνίκησα τον εαυτό μου που υπέφερε, κουβάλησα τη στάχτη μου στο βουνό,
επινόησα μια πιο φωτεινή φλόγα. Και, για δες! Το φάντασμα εξαφανίστηκε από
μπροστά μου! (…) Κι εκείνη η σύντομη παραφροσύνη της ευτυχίας, που τη γνωρίζει
μόνο εκείνος που υποφέρει περισσότερο απ’ όλους. (….) Κάποτε είχες πάθη και τα
ονόμαζες κακά. Τώρα όμως έχεις μόνο τις αρετές σου: γεννήθηκαν από τα πάθη σου(…)
Από τα δηλητήριά σου διύλισες το βάλσαμό σου, άρμεξες την αγελάδα Θλίψη – τώρα πίνεις
μόνο το γλυκό γάλα των μαστών της. Και τίποτε κακό δε θα γεννηθεί στο εξής από σενα, παρά μόνο το κακό που γεννιέται από τον αγώνα των αρετών σου». 

Στην ίδια φιλοσοφία κατατάχτηκε και ο θυμός. Εξοστρακισμένος από όσα δεν πρέπει να νιώθουμε και στριμωγμένος ανάμεσα σε όσα θέλουμε να νιώσουμε. Κανένα συναίσθημα δεν έχει ενοχοποιηθεί τόσο όσο ο θυμός και το ζήτημα είναι να μην συγκρουστούμε, και με αυτόν τον τρόπο παραμένουμε καλοί, συνεργάσιμοι, κοινωνικά αποδεκτοί αλλά ατομικά τοξικοί, το προσωπικό μας γιατί μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο μπροστά στο θεόρατο διότι της κοινωνίας,  και όπως και στην λύπη, όσο δεν εκφράζεται ο θυμός τόσο γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να θυμώσει (όχι να ξεσπάσει πάνω σε άλλους) γνωρίζουν ότι είναι  εκείνο το συναίσθημα που σε κινητοποιεί να περάσεις από τα λόγια στις πράξεις, έχει μια δημιουργική ένταση και έναν έντονα προστατευτικό χαρακτήρα γιατί σηματοδοτεί  τα όριά μας. Ο θυμός λέει ως εδώ και μη παρέκει, θέτοντας ένα τέλος στην παραβίαση των ορίων μας. Είναι το συναίσθημα της απόφασης, της δράσης, της δημιουργίας, της απαραίτητης ορμής που χρειάζεται κανείς για να πάει κάπου που ονειρεύεται ή για να φύγει από κάπου που πονάει. ‘Οταν δίνουμε τόπο στην οργή, δηλαδή χώρο,  το ίδιο το συναίσθημα μας δίνει τέτοια ορμή που, αν δεν ξεσπάσει σε επίθεση αλλά διοχετευτεί σε δράση, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε πέρα από τον εαυτό μας. Δίνοντας χώρο στο θυμό να εκφραστεί είναι λες και δίνουμε χώρο να εκφραστεί και ο δημιουργικός εαυτός μας. Όσο τοξικός μπορεί να γίνει όταν τον κρατάμε μέσα μας, άλλο τόσο δημιουργικός μπορεί να χρησιμοποιθεί όταν τον εκφράζουμε προς τα έξω.

Ίσως τελικά ο τίτλος αρνητικά συναισθήματα  από μόνος του να είναι αρκετός, ώστε να αποφεύγουμε να νιώσουμε. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που βρήκαν ανακούφιση στη χαρά και νόημα στη λύπη…

 

Αναστασία Γεώργα