Τα ζώδια των 12 θεών του Ολύμπου

sculpture-1111260_960_720Δίας: Ας ξεκινήσουμε από τα εύκολα. Αρχηγός των θεών (το πιάσαμε το υποννοούμενο), διέταζε τους υπόλοιπους τί να πουν, τί να κάνουν, τί να σκεφτούν, οι οποίοι κουνιόντουσαν μόνο όταν έλειπε από το βουνό, πήγαινε με όποια ήθελε, όποτε ήθελε και με όποια μορφή ήθελε και χάρη τους έκανε κιόλας, μαζί τους έκανε κι ένα παιδί, γιατί ήταν large ο αρχηγός, τέλος! Να το κλείσουμε, να πάμε παρακάτω,  Λέων!

Ήρα: Σύζυγος  Τ Ο Υ  θεού! Μη δει ζευγάρι, να το παντρέψει, κλασική περίπτωση αιγώκερου, παντρεμένη να’ναι κι ας την απατάει ο άλλος. Με δυό πράγματα ασχολιόταν νύχτα-μέρα, που είναι ο Δίας και ποιός παντρεύεται-ποιός χωρίζει. Η μοναδική βέβαια που άντεξε τον αρχηγό, να τα λέμε κι αυτά και ο Δίας τη δέχτηκε γιατί αυτή λέει, της άρεσε να τη φωνάζουν σύζυγο του κυρίου, όχι Ήρα και αηδίες, κλασική σου λέω!

Ποσειδώνας: Πολύ νερό βρε αγόρι μου και συναίσθημα, πολύ συναίσθημα. Θεός της θάλασσας. Θυμώνει; να σου φουρτούνα, ερωτεύεται; λάδι η θάλασσα. Λείπει κι από το σπίτι συχνά, πάει λέει στο βυθό να απομονωθεί, να καθαρίσει το μυαλό του, να ονειροπολήσει, ιχθύες,
τί να πεις, τόση στεριά δεν την αντέχουν.

Αφροδίτη: Μμμ, άλλη κλασική περίπτωση, θεά του έρωτα, παντρεμένη με έναν κακομοίρη για να νιώθει ασφάλεια και από τη θέση της συζύγου πάει με όποιον θέλει και δεν πήγε και με λίγους, κάνει παιδιά με τους εραστές της (καλή του ώρα του Έρωτα όπου κι αν είναι), λογαριασμό δε δίνει, ασχολείται με τα ερωτικά του κόσμου, μοιράζει βέλη, απορρίψεις, απογοητεύσεις, ενθουσιασμό και πάει λέγοντας.  Εκδικητικιά τη λες, την Ψυχή την λιγοψύχησε  για να την εγκρίνει να παντρευτεί τον γιόκα της, τον Έρωτα, σκορπιός σου λέω.

Άρης: Ο θεός του πολέμου.  Να μιλήσουμε δεν μπορούμε αμέσως θυμώνει, πόλεμος κατ’ευθείαν. Να το συζητήσουμε; όχι μου είπες καλημέρα στραβωμένη τέρμα, πάμε πόλεμο. Έκανε έρωτα με την Αφροδίτη ενώ στο διπλανό δωμάτιο ήταν ο άντρας της και παρεξηγήθηκε που του ζήτησε τα ρέστα, τί ποιο φυσικό σου λέει, κάνω έρωτα και πολεμάω, τώρα γυναίκα του φίλου μου, πρωτοξάδερφα και τέτοια ο Άρης δεν καταπιάνεται, ούτε και ο  Κριός!

Ήφαιστος: Να τελειώνουμε με το τριγωνάκι. Λοιπόν, τί έχουμε εδώ; Θεός της σιδηρουργίας, κακομοίρης, κουτσός, στραβός, σύζυγος της σκορπίνας κλεισμένος όλη μέρα στο υπόγειο φτιάχνει
σπαθιά για τον εραστή της γυναίκας του (έλεος) η οποία λέιπει όλη μέρα κι όλη νύχτα, αυτός δεν την αφήνει γιατί θέλει  να έχει ένα σπιτικό, ε θέλει και ερώτημα; Καρκίνος με τη βούλα. ‘Ολοι απορούν πώς έριξε τη θεά του έρωτα, χειριστικός μέχρι το κόκαλο, έτσι την έριξε, δε βλέπεις; ‘που θα με αφήσεις με το πόδι μου σε τέτοια κατάσταση, εγώ που σε αγαπώ και σε συγχωρώ’ και άλλα τέτοια θα της έλεγε. Επίσης δεν ακούστηκε ποτέ τίποτα γι’αυτόν,ύποπτο, θέλει να μας πείσει πως μόνο δούλευε ο Ήφαιστος;  δηλαδή πόσο καρκίνος!

Άρτεμις: Θεά του κυνηγιού,γιούχου εντελώς! Γιούχου σου λέω, τρέχει στα δάση, προστατεύει τα ελάφια που λατρεύει, ρίχνει τόξα στα ελάφια και τα σκοτώνει, γιουχου στο’πα. Ε, αυτά, δεν έχω άλλες πληροφορίες, ούτε εγώ, ούτε η μυθολογία, ούτε η αστρολογία: τοξότης! Α, και η ίδια δεν πιστεύει ότι υπάρχουν καν οι προηγούμενες και οι επόμενες κατηγορίες.

Εστία: Η θεά της οικίας έζησε το απόλυτο όνειρο του ζυγού, δε δούλεψε ποτέ στη ζωή της, δε σκέφτηκε και δεν προβληματίστηκε ποτέ, όλη μέρα έγνεθε, μαγείρευε, φρόντιζε τη φωτιά και επειδή ήταν θεά δεν αναγκάστηκε ποτέ να κάνει σεξ, κακό πράγμα το σεξ, άσε τί λένε οι υπόλοιποι ζυγοί, θνητοί είναι, πρέπει να υποστηρίξουν τη σεξουαλική τους ταυτότητα και να εργαστούν με μανία, γι’αυτό σου λέω, έζησε το όνειρο κάθε ζυγού!

Ερμής: Θεός της επικοινωνίας, μεταφέρει μηνύματα για τα οποία μάλιστα δε φέρει καμιά ευθύνη, ότι του λένε λέει, στον αέρα περνάει πολλή ώρα, λείπει συχνά κι από τον Όλυμπο, δεν μπορεί, πνίγεται, όλοι μαζί στριμωγμένοι και οι 12 σε ένα βουνό κι έτσι πετάει από δω, πετάει από κει, έχει και πολλά φιλαράκια να βοηθήσει, βλέπε Οδυσσέας, ναι εντάξει, καταλάβαμε, δίδυμος!

Αθηνά: Η θεά της σοφίας, τα ξέρει όλα, είναι ετοιμοπόλεμη, το καλύτερό της να τη λέει στους άντρες, να κάνει έρευνες και να βγάζει στατιστικές, κρυφογουστάρει έξυπνους άντρες τους οποίους αναλαμβάνει να σώσει (πάλι βλέπε Οδυσσέας), νύχτα-μέρα φοράει την ίδια πανοπλία γιατί δεν έχει και άποψη για τη μόδα, παρθένος και στο ζώδιο και στην κυριολεξία γιατί  είναι πολύ νάρκισσος και κανένας άντρας δεν είναι αντάξιός της!

Δήμητρα: Θεά της γης και της γονιμότητας, ασχολείται με όοολη τη γη, τί κάνει η γη, φύτρωσε η γη, μαράθηκε η γη, ποτίστηκε η γη, τέτοια οικουμενικότητα και απασχόληση με τα κοινά, τα παγκόσμια, τα συλλογικά μόνο υδροχόος, κατά τα άλλα κάτι ασυνάρτητα λέει, για το παιδί που λείπει, που δεν είναι νεκρό αλλά ειναι στον Άδη, για κάτι φυτά που της μαράθηκαν, δεν καταλαβαίνω ακριβώς!

Απόλλων: Θεός της μουσικής, τελευταίος όχι τυχαία, πήρε το χρόνο του πρώτα, με τη λυρίτσα του, έπαιξε τη μουσικούλα του, έφαγε την αμβροσία του, ήπιε το νέκταρ του και τσούκου-τσούκου ήρθε. Είναι γνωστός ο Απόλλωνας για το θυμό του; Όχι, μόνο γλέντι, μουσικούλα και χορό, μμμ ναι, για τσέκαρε λίγο Όμηρο που αναφέρει ότι τον έτρεμαν και οι θνητοί και οι υπόλοιποι θεοί όταν θύμωνε,  για πληκτρολόγησε να βρεις ένα άγαλμα που δείχνει τον Μαρσύα γδαρμένο από τον θεό, μια επιγραφή στους Δελφούς που αναφέρει ότι ήταν τυραννικός και διάφεντευε  σκληρά νεκρούς και ζωντανούς. Μουσικούλα μετά, που ηρεμούσε και φυσικά σαν γνήσιος  ταύρος ήταν και βιτσιόζος, καλά προφανώς από τα προηγούμενα, αλλά επίσης έχει βρεθεί  ανάγλυφο που αποτυπώνεται ο θεός ντυμένος γυναίκα με τον Μαρσύα πάλι γιατί τον είχε άχτι, α και οι γυναίκες, λένε οι πηγές, που τον γουστάρουν στην αρχή μετά φεύγουν τρέχοντας.

 

 

Advertisements

Η Ψυχή στη Μάνη: ένα οδοιπορικό για τον Έρωτα

louvre-2775451_1920

Σύμφωνα με τον μύθο, η Ψυχή έπρεπε να ολοκληρώσει 4 δοκιμασίες εκ μέρους της θεάς Αφροδίτης, προκειμένου να ενωθεί με τον αγαπημένο της Έρωτα. Η 4η και τελευταία δοκιμασία, η πιο δύσκολη και ανθρωπίνως αδύνατη τοποθετείται στη λακωνική Μάνη, συγκεκριμένα στο Ταίναρο, το νοτιότερο ηπειρωτικό τμήμα  Ελλάδας και Ευρώπης.
Εκεί βρίσκεται η πύλη του Άδη.
Εκεί βρέθηκα κι εγώ ακολουθώντας τον μύθο, αναρωτούμενη γιατί εδώ;
Από όλη την Ελλάδα γιατί στην Μάνη, γιατί στην άκρη του κόσμου, όπως αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες το Ταίναρο.

Από τη μια λοιπόν η Ψυχή και από την άλλη η Μάνη.
Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που συνεδέει τον τόπο με τον μύθο;

Όποιος έχει βρεθεί στην Μάνη παρουσιάζει το τοπίο ως ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Περιγραφές  ταξιδιωτών αναφέρουν, είτε τους άρεσε είτε όχι το μέρος, ότι έχουν κρατήσει μια αίσθηση ιδιαιτερότητας, η πιο συνηθισμένη λέξη με την οποία περιγράφεται  το μέρος είναι:  επιβλητικό!

Η ιστορία της Μάνης έρχεται να επιβεβαιώσει την κοινή αίσθηση των περιηγητών.
Στην πιο δύσκολη περίοδο της χώρας, το φως έρχεται και σπάει το σκοτάδι, και τα δύο στοιχεία συναντιούνται σε έναν τόπο και αναμετριούνται. Τελικά, η Επανάσταση ξεσπάει  και η καταμέτρηση της σκλαβιάς σταματάει στα 400 χρόνια.  Έμελλε στην Μάνη, να είναι ο τόπος που θα σήκωνε την οργή του λαού και θα τη μετουσίωνε σε πράξη.

Από την άλλη η Ψυχή, καταδιωγμένη, αναλαμβάνει να εκτελέσει την τελευταία δοκιμασία και πιο επικίνδυνη για έναν θνητό. Να κατέβει στον Άδη και να φέρει εκ μέρους της Αφροδίτης την κασετίνα εκείνη που περικλείει τη θεϊκή ομορφιά της θεάς.
Ο διαβάτης, όπως και οι αρχαίοι Έλληνες, πριν ξεκινήσει την πορεία του προς το Ταίναρο, φάρος σήμερα, πύλη του Άδη στα αρχαία χρόνια, περνάει από το νεκρομαντείο – ονειρομαντείο. Εκεί θα βρει κανείς  αναθήματα των περαστικών: μπρελόκ, χρήματα, κεριά, λουλούδια και τοπικούς καρπούς, σαν αρχαίοι Έλληνες μπαίνουν στο μαντείο και τα αποθέτουν, πολύ πιθανό και να ζητούν χρησμό. Ο δρόμος για το Ταίναρο ευθύς, απλός, δε χάνεσαι. Όταν φτάνεις το τοπίο επιβλητικό, ο φάρος σπάει το απόλυτο σκοτάδι με το φως του, ακριβώς όπως έκανε η Επανάσταση τη σκλαβιά, ακριβώς όπως έκανε η θνητή Ψυχή όταν κατέβηκε στον Άδη.
Όταν αντίκρυσα το τοπίο, τότε μόνο κατάλαβα τί συνδέει την Ψυχή με την Μάνη. Μία λέξη περιγράφει αυτή τη σύνδεση: αυθύπαρκτη

Η Ψυχή σύνθεσε όλα τα αντιφατικά στοιχεία που απαρτίζουν τη γυναικεία φύση: Μία θνητή που κατέβηκε στον Άδη, έχανε την πίστη της και ταυτόχρονα συνέχιζε τις δοκιμασίες, εγκαταλείφθηκε από τον έρωτα και παράλληλα τον διεκδίκησε ώστε να τον συναντήσει ολοκληρωμένη, αυθυπόστατη. Σύζυγος και ερωμένη ταυτόχρονα, χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της  και όχι κοινωνικοί τίτλοι που της αφαιρούν ή της προσθέτουν στον χαρακτήρα της.
Αυθύπαρκτη και η Μάνη: Ιδιαίτερη, ξεχωριστή,όμορφη και ταυτόχρονα σκληρή, άνυδρη, κλειστή, δέχτηκε για αιώνες επιθέσεις από πειρατές και τελικά ήταν εκείνη που επιτέθηκε στον μεγαλύτερο κατακτητή της χώρας.
Όταν η Ψυχή σύνθεσε τα αντιφατικά στοιχεία της προσωπικότητάς της, όταν αποδέχθηκε ότι δεν είναι μόνο το ένα, αλλά και το άλλο, τότε συνάντησε τον Έρωτα, έγινε αθάνατη και έζησε δίπλα στον θεό. Όταν η Μάνη χώρεσε το φως και το σκοτάδι, απελευθερώθηκε και μαζί της απελευθέρωσε ένα ολόκληρο Έθνος. Όταν κατάφεραν και οι δύο να αποδεχθούν τη φύση τους ολοκληρωμένη, τότε κατάφεραν να περάσουν σε πράξεις και να διεκδικήσουν τη ζωή της η Ψυχή και τη μοίρα της Μάνη.

Πρόσωπο και τόπος κατάφεραν, γι’αυτό και συναντήθηκαν, να υπάρξουν μέσα στον κόσμο. Απλώς να υπάρξουν, όπως είναι, ολόκληρες.

 

*Το άρθρο είναι αφιερωμένο στην Αγγελική Π. , Θεοδώρα Σ. , Ροζάνα Ε. και Χρύσα Μ.
ως ένα ελάχιστο ευχαριστώ που συνοδοιπόρισαν μαζί μου ως Ψυχές στη Μάνη
και που με συνοδεύουν στο πιο περιπετιώδες ταξίδι που στ’αλήθεια υπάρχει: τη ΖΩΗ!

 

 

 

 

 

Ο Έρωτας, η σκιά του και η Κάλλας

stage-1248769_960_720

 

Δηλώνω ευθύς εξαρχής οπαδός και των δύο, και του έρωτα και της Μαρίας Κάλλας! Τώρα, όσον αφορά τη σκιά του έρωτα, οπαδός δεν είμαι, αναγκαίο κακό θα έλεγα.
Ας το πιάσουμε όμως από την αρχή.

Έρωτας  είναι η λειτουργία της σχέσης ή του συσχετισμού. Όταν αναφέρομαι στη σχέση δεν εννοώ την τυπική έννοια έχουμε σχέση, αλλά την ουσιαστική, έρχομαι σε επαφή με έναν άνθρωπο που έχω επιλέξει σε όλα τα επίπεδα: σωματικό, συναισθηματικό, πνευματικό. Ο έρωτας προσδίδει την αίσθηση αναγέννησης, του ιερού, και ξεκάθαρα ενωτικού χαρακτήρα μεταξύ σώματος και πνεύματος.

Υπάρχει όμως ένα όριο, μια στιγμή ίσως, που ο έρωτας περνάει στην απέναντι όχθη και το αναγεννησιακό φως του γίνεται σκιά, το ιερό γίνεται βέβηλο και η ένωση διασπάται. Συνήθως είμαστε, αν και ερωτευμένοι, παρόντες σε αυτή τη στιγμή, την καταλαβαίνουμε, τη μυριζόμαστε, τη διακρίνουμε ακόμα κι αν αρνούμαστε να εστιάσουμε σε αυτήν. Και εδώ έρχεται η Κάλλας.

Όταν η υψίφωνος γνώρισε τον Ωνάση αποφάσισε πως θέλει να ζήσει! Παραμέλησε για πρώτη φορά την εξάσκηση της φωνής της, ερμήνευε πλέον σπάνια κι όλα αυτά για να ζήσει τον έρωτα, πράγμα που έκανε κιόλας. Για πρώτη φορά η Κάλλας κατέβηκε από τη σκηνή για να ανέβει η Μαρία στη ζωή.

Όταν όμως αυτή η σχέση έκανε τον κύκλο της ο Ωνάσης επέστρεψε σε αυτό που πάντα ήταν: δεινός επιχειρηματίας, μεγάλος γυναικάς, ανελέητος γλενζτές. Και παρόλο που η ιστορία θέλει την Κάλλας να παρέμεινε για πάντα ερωτευμένη με τον Ωνάση, θεωρώ ότι παρέμεινε για πάντα πληγωμένη από εκείνον. Η καριέρα της έφθινε, η φωνή της έσβηνε και η ζωή της ξεθώριαζε. Η Κάλλας έζησε μετά τον έρωτα στη σκιά του, δηλαδή στην ανάμνηση του έρωτα και αυτό γιατί δεν κατάφερε να διακρίνει να ενώσει.

Να διακρίνει ότι παρέμενε πιστή στις αναμνήσεις, στο παρελθόν και στ’ αλήθεια όχι στο πρόσωπο. Ο έρωτας παραμένει παρών όσο τροφοδοτείται από νέα ερεθίσματα.
Και να ενώσει τη Μαρία με την Κάλλας, τη σύζυγό με την ερωμένη, τη δική της ιερή, φωτεινή εικόνα, της υψιφώνου με τη θεϊκή φωνή  με τη σκοτεινή της εικόνα, εκείνη που κάπνιζε, ξενυχτούσε και διέσυραν οι εφημερίδες.

Ο έρωτας είναι από μόνος του μια κατάσταση ολοκληρωμένη, εμπερικλείει φως και σκοτάδι ταυτόχρονα και απαιτείται θάρρος από τον ερωτευμένο να βουτήξει και στα δύο προκείμενου να παραμείνει ο έρωτας ζωντανός, ίσως και ο ίδιος… Η Μαρία Κάλλας πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, μόλις 2 χρόνια μετά από τον θάνατο του Ωνάση, στα 53 της χρόνια από ανακοπή καρδιάς. Η ίδια σε μία από τις τελευταίες της συνεντεύξεις χαρακτήρισε αποτυχημένη την προσωπική της ζωή και απολογήθηκε για τη φωνή που χάθηκε. Σήμερα, 40 χρόνια μετά το θάνατό της, η φωνή της ακόμα μελετάται και η εποχή της ερμηνείας της θεωρείται η ακμή για την παγκόσμια σκηνή της όπερας.

Πνευματική νοημοσύνη και εσωτερική ηρεμία: ασκήσεις για παιδιά & εφήβους

fantasy-2542309_1920

Εύκολες ασκήσεις που μπορούν να ενταχθούν στο καθημερινό πρόγραμμα και μπορούν να προσφέρουν εσωτερική ηρεμία στο παιδί άρα και καλύτερη διαχείριση του στρες, ενισχύουν την αυτοπεποίθηση και διευκολύνουν τις σχέσεις με τους άλλους.
Πριν προχωρήσω, θα ήθελα να απαντήσω στη συχνότερη αντίδραση των γονιών για την παιδική εσωτερική ηρεμία: Εδώ δεν μπορώ εγώ να ηρεμήσω, θα το διδάξω στο παιδί μου; Οι ενήλικες ανακτούν μεγάλα αποθέματα δύναμης όταν αποκτούν παιδιά, όσο κι αν η καθημερινότητα κουράζει. Ας είναι λοιπόν το μεγάλο σας κίνητρο το παιδί σας, όπου μαζί με αυτό θα μάθετε ή ακόμα καλύτερα θα κάνετε μαζί τις ασκήσεις.

Ιδιαίτερα στα παιδιά έχει παρατηρηθεί ότι τέτοιου τύπου ασκήσεις:

  • ενισχύουν τη συγκέντρωση
  • βελτιώνουν την ποιότητα ζωής & των επιλογών που κάνουν
  • μειώνουν το φαινόμενο της σχολικής βίας
  • βελτιώνουν τις κοινωνικές δεξιότητες & τη συνεργασία με τους γύρω

 

Το βάζο

-Γεμίστε ένα βάζο με νερό και χρυσόσκονη
-Κουνήστε το βάζο δυνατά, αφήστε το νερό & τη χρυσόσκονη να στροβιλιστούν
-Δώστε χρόνο στα παιδιά να συγκεντρωθούν σε αυτή την εικόνα
-Εξηγείστε στα παιδιά ότι κάπως έτσι μοιάζουμε όταν είμαστε αναστατωμένοι
-Ρωτήστε τα να σας πουν πως νιώθουν τώρα που βλέπουν τον στροβιλισμό & πώς είναι όταν νιώθουν αναστατωμένα
-Αφήστε σιγά-σιγά το νερό να ηρεμήσει, τη χρυσόσκονη να κάτσει
-Αναφέρετε πως όταν νιώθουμε ήρεμοι, χωρίς κάτι να μας θολώνει, όπως η χρυσόσκονη το νερό, τότε βρισκόμαστε στην  κατάλληλη κατάσταση να πάρουμε αποφάσεις

Ενεργοποιείστε τις αισθήσεις

-Μέσα σε ένα δωμάτιο κάθε παιδί έχει ένα συγκεκριμένο μπαλόνι που δεν πρέπει να του πέσει κάτω, το σώμα & οι κινήσεις είναι ήρεμες, στο δωμάτιο επικρατεί  ησυχία & συγκέντρωση
-Με κλειστά τα μάτια ταΪστε τα παιδιά και δώστε χρόνο να παρατηρήσουν & να μαντέψουν
-Γεμίστε μια τσάντα με αντικείμενα διαφόρων ειδών & σχημάτων, αδήστε τα παιδιά να ψηλαφήσουν & να μαντεψουν το περιεχόμενο χωρίς να το αποκαλύψετε

Το σαφάρι

-Περπατείστε με τα παιδιά στο δάσος/ πάρκο/ προαύλιο
-Εξηγείστε στα παιδιά ότι στο σαφάρι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί & συγκεντρωμένοι ώστε να παρατηρήσουμε το παραμικρό που κινείται & ήρεμοι ώστε να ακούσουμε τον παραμικρό θόρυβο
-Μας ενδιαφέρει οτιδήποτε κολυμπάει, περπατάει, σέρνεται, πετάει, ακούγεται
-Μαζευτείτε και αναφέρετε τί παρατήρησε ο καθένας

*Βασικό στις ασκήσεις είναι να συμμετέχετε και εσείς! Αυτοαποκαλυφθείτε μπροστά στα παιδιά και εξασκηθείτε μαζί τους

 

Μπορείτε να εφεύρετε πολλές τέτοιου τύπου ασκήσεις, προσαρμοσμένες στα ενδιαφέροντα και την ηλικία κάθε παιδιού. Βασικές προϋποθέσεις είναι:

  • Σκοπός είναι η πρακτική προσεκτικότητα, βεβαιωθείτε ότι η άσκηση προσφέρει μια θετική κατάσταση & δεν τη χρησιμοποιείτε ως μέσο πειθαρχίας
  • Ασκηθείτε & εσείς, μαζί με τα παιδιά ή μόνοι σας. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε βιωματικά αυτό για το οποίο μιλάτε
  • Αποκτήστε μια  χρονική συχνότητα στις ασκήσεις, μπορεί το κάθε μέρα να ακούγεται ανέφικτο, αλλά ίσως 1 φορά τον μήνα να είναι εφικτό
  • Προσαρμόστε τις ασκήσεις ανάλογα με την ηλικία

 

Οι παρακάτω σύνδεσμοι  εξηγούν τη φιλοσοφία των ασκήσεων και δίνουν ιδέες, μπορείτε να τους δείτε μαζί με τα παιδιά:

mindful apps

 

Απαραίτητη η ξεκούραση για τους εκπαιδευτικούς το καλοκαίρι

summer-814679_1920

Οι περισσότεροι επαγγελματίες άλλων κατηγοριών αγανακτούν και αντιδρούν όταν ακούν ότι για 2 μήνες οι εκπαιδευτικοί ‘κάθονται’ και εξεγείρονται με την αδικία της διάκρισης. Παρόλα αυτά, το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε δασκάλους και καθηγητές αναγνωρίζοντας ότι αυτοί οι 2 μήνες είναι απαραίτητοι και κρίσιμοι.

  1. Διαχωρείστε το ‘κάθομαι’ από το ξεκουράζομαι

Η ξεκούραση είναι μια κατάσταση δημιουργική, ενεργητική και απαραίτητη. Είναι η περίοδος εκείνη που πέρνουμε απόσταση από την καθημερινότητα και την επανάληψή της. Τα γεγονόντα της χρονιάς βρίσκουν χώρο και χρόνο ώστε να τα επεξεργαστούμε, να κρατήσουμε και να αφήσουμε ότι μας είναι απαραίτητο ή όχι και να ξεκουράσουμε το πρώτο σύστημα που βάλλεται όταν κάποιος εργάζεται ως εκπαιδευτικός: το νευρολογικό. Καθώς οι δάσκαλοι εκτίθενται σε όγκο πληροφοριών, είτε αφορά την διδακτέα ύλη, είτε αφορά τους μαθητές που κάθε χρόνο ανανεώνονται και μαζί τους φέρνουν νέα δεδομένα με τα οποία ο εκαπιδευτικός πρέπει να συμβαδίσει και να ακολουθήσει για να μη χάσει επαφή με τη νέα γενιά.

2. Μην απολογείστε

Ακούω συχνά συναδέλφους που προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί είναι απαραίτητο να απέχουν για 2 μήνες από τις αίθουσες. Μην αναζητάτε τη συναίνεση της κοινωνίας και μη τσιμπάτε με ενοχοποιητικά σχόλια του τύπου ‘χαζομεράτε’. Ο εκπαιδευτικός πολλές φορές θα νιώσει στην επαγγελματική του πορεία ότι μπαίνει γυμνός μέσα στην τάξη, με δεκάδες μάτια να τον διαβάζουν, να τον αναλύουν, να τον απορρίπτουν μόνο και μόνο για να επιστρέψουν και πάλι σε εκείνον και να τον ρωτήσουν κάτι καινούργιο. Όλη η διαδικασία της διαδασκαλίας απαιτεί θάρρος, απλώς το επάγγελμα θεωρείται πλεόν τετριμμένο και γι’αυτό έχουμε προσπεράσει τις δυσκολίες του, όσοι όμως το ασκείτε, όσο κάνετε επαφή με τους μαθητές σας άλλο τόσο οφείλετε να πάρετε και απόσταση. Για να το πω και πιο απλά, όσο απαραίτητο είναι το μάθημα άλλο τόσο είναι και το διάλειμμα.

3. Η Ελλάδα ακολουθεί το Ευρωπαϊκό μοντέλο 

Στην Ευρώπη οι διδακτικές μέρες κυμαίνονται από 175 εώς 190, μεταξύ αυτών και η Ελλάδα,  μεγάλη εξαίρεση αποτελεί η Δανία με 200 διδακτικές ώρες. Ο παράγοντας που καθορίζει το πώς καταμερίζονται οι διακοπές είναι το κλίμα. Έτσι λοιπόν, το ευρωπαϊκό μοντέλο σχολικών διακοπών αναγνωρίζει  ότι υπάρχει ένα όριο στην ποσότητα πληροφορίας, όχι μόνο για τους μαθητές που παίρνουν αλλά και για τους εκπαιδευτικούς που δίνουν.

 

Εύχομαι Καλό Καλοκαίρι σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Ελπίζω αυτούς τους 2 μήνες να ξεκουραστείτε, να φροντίσετε τον εαυτό σας και να περάσετε χρόνο με τους ανθρώπους που θέλετε, ώστε να επιστρέψετε ανανεωμένοι και δραστήριοι για την επόμενη σχολική χρονιά.

Καλό Καλοκαίρι!

Αρνητικά συναισθήματα=θετική ψυχολογία

eye-2274884_960_720 - CopyΑπό μικροί μαθαίνουμε πως το να θυμώνουμε είναι κακό, όταν στεναχωριόμαστε δεν ευχαριστούμε τους γύρω μας, κακό σαν παιδί, αρνητικό σαν ενήλικας, έχουμε κυριολεκτικά εκπαιδευτεί  ακόμα και στις πιο προσωπικές μας σχέσεις να μη δείχνουμε ότι λυγίζουμε, να μην επιτρέπουμε να εκνευριζόμαστε. Αν όμως εκφράζουμε μόνο το θετικό δε σημαίνει πως αρνούμαστε με αυτό τον τρόπο το αρνητικό, αρά τη ζωή σε όλο της το φάσμα;

Θεωρούμε δεδομένο ότι καποιος θα σκάσει από τη στεναχώρια του, επειδή νιώθει λυπημένος και δεν περνάει από το μυαλό μας ότι θα σκάσει επειδή δεν την εκφράζει. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν να νιώσουν λύπη, αντιλαμβανόμαστε ως αρνητικό το συναίσθημα της θλίψης,  στ’ αλήθεια όμως αρνητική είναι η κατάσταση που βιώνουμε, εκείνη είναι που ζητάει να εκτονωθεί μέσω της λύπης. Αντ’ αυτού αποφεύγουμε όσο το δυνατόν γίνεται να λυπηθούμε σε καταστάσεις που κρίνουμε ότι είναι πολυ μικρές, πολύ καθημερινές για να καθόμαστε να στεναχωριόμαστε τώρα, με αποτέλεσμα να συσσωρεύουμε όλο και περισσότερη θλίψη μέσα μας, η οποία είναι υπεύθυνη, όχι η θλίψη αλλά η μη εκτόνωσή της, για πολλές στιγμές,  που  περιμένουμε να είμαστε χαρούμενοι, βιώνουμε όμως κενό, είναι λες και ενώ παρευρισκόμαστε στη χαρούμενη στιγμή ταυτόχρονα λείπουμε, ή αν μου επιτρέπετε το ορθογραγικό λάθος: λύπουμε. Τελικά, όταν ένα πραγματικά δραματικό γεγονός συμβαίνει στη ζωή μας όπως η απώλεια (πάσης φύσεως: θάνατος, διαζύγιο, απόλυση, η κάθε υπόθεση με τη δική της σημαντικότητα), τότε είναι λες στεναχωριόμαστε, κοινώς πενθούμε, για όλες εκείνες τις φορές που δε λυγίσαμε, δε δακρύσαμε,  δεν αφήσαμε με τίποτα να εκφράσουμε τη λύπη μας στο αρνητικό γεγονός που μας συνέβαινε.
Οι  άνθρωποι που αφήνουν το συναίσθημα της λύπης να εκφραστεί ζουν τη ζωή σε όλο της το φάσμα, στο εδώ και στο τώρα, όχι με την έννοια του τυχοδιωκτισμού, αλλά με την έννοια του παρόντος, υπάρχουν ολόκληροι και όταν παρευρίσκονται σε μια γιορτή και όταν συμμετέχουν σε μια κηδεία, δεν αποφεύγουν να νιώσουν και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μη φοβούνται και να ζήσουν. Συμπληρώνω με τα λόγια του  Nietzsche:»Υπερνίκησα τον εαυτό μου που υπέφερε, κουβάλησα τη στάχτη μου στο βουνό,
επινόησα μια πιο φωτεινή φλόγα. Και, για δες! Το φάντασμα εξαφανίστηκε από
μπροστά μου! (…) Κι εκείνη η σύντομη παραφροσύνη της ευτυχίας, που τη γνωρίζει
μόνο εκείνος που υποφέρει περισσότερο απ’ όλους. (….) Κάποτε είχες πάθη και τα
ονόμαζες κακά. Τώρα όμως έχεις μόνο τις αρετές σου: γεννήθηκαν από τα πάθη σου(…)
Από τα δηλητήριά σου διύλισες το βάλσαμό σου, άρμεξες την αγελάδα Θλίψη – τώρα πίνεις
μόνο το γλυκό γάλα των μαστών της. Και τίποτε κακό δε θα γεννηθεί στο εξής από σενα, παρά μόνο το κακό που γεννιέται από τον αγώνα των αρετών σου». 

Στην ίδια φιλοσοφία κατατάχτηκε και ο θυμός. Εξοστρακισμένος από όσα δεν πρέπει να νιώθουμε και στριμωγμένος ανάμεσα σε όσα θέλουμε να νιώσουμε. Κανένα συναίσθημα δεν έχει ενοχοποιηθεί τόσο όσο ο θυμός και το ζήτημα είναι να μην συγκρουστούμε, και με αυτόν τον τρόπο παραμένουμε καλοί, συνεργάσιμοι, κοινωνικά αποδεκτοί αλλά ατομικά τοξικοί, το προσωπικό μας γιατί μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο μπροστά στο θεόρατο διότι της κοινωνίας,  και όπως και στην λύπη, όσο δεν εκφράζεται ο θυμός τόσο γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να θυμώσει (όχι να ξεσπάσει πάνω σε άλλους) γνωρίζουν ότι είναι  εκείνο το συναίσθημα που σε κινητοποιεί να περάσεις από τα λόγια στις πράξεις, έχει μια δημιουργική ένταση και έναν έντονα προστατευτικό χαρακτήρα γιατί σηματοδοτεί  τα όριά μας. Ο θυμός λέει ως εδώ και μη παρέκει, θέτοντας ένα τέλος στην παραβίαση των ορίων μας. Είναι το συναίσθημα της απόφασης, της δράσης, της δημιουργίας, της απαραίτητης ορμής που χρειάζεται κανείς για να πάει κάπου που ονειρεύεται ή για να φύγει από κάπου που πονάει. ‘Οταν δίνουμε τόπο στην οργή, δηλαδή χώρο,  το ίδιο το συναίσθημα μας δίνει τέτοια ορμή που, αν δεν ξεσπάσει σε επίθεση αλλά διοχετευτεί σε δράση, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε πέρα από τον εαυτό μας. Δίνοντας χώρο στο θυμό να εκφραστεί είναι λες και δίνουμε χώρο να εκφραστεί και ο δημιουργικός εαυτός μας. Όσο τοξικός μπορεί να γίνει όταν τον κρατάμε μέσα μας, άλλο τόσο δημιουργικός μπορεί να χρησιμοποιθεί όταν τον εκφράζουμε προς τα έξω.

Ίσως τελικά ο τίτλος αρνητικά συναισθήματα  από μόνος του να είναι αρκετός, ώστε να αποφεύγουμε να νιώσουμε. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που βρήκαν ανακούφιση στη χαρά και νόημα στη λύπη…

 

Αναστασία Γεώργα

 

Πώς να συμπεριφερθείτε σε ένα παιδί ειδικής αγωγής

different-nationalities-1124477_1920Μέσα στο πλαίσιο του σχολείου ή στο σπίτι σε ένα πάρτυ, αλλά και σε πιο σύντομες συναντήσεις όπως στο διάδρομο του super market, στο πάρκο ή στο δρόμο που διασταυρωνόμαστε και λέμε την καλησπέρα μας, όλο και περισσότεροι γονείς και εκπαιδευτικοί, που καμία σχέση δεν έχουν με ειδική αγωγή, με διαγνώσεις και γιατρούς, θέλουν να πληροφορηθούν για το παιδί που κάθεται δίπλα στο δικό τους και  τους φαίνεται διαφορετικό. Με μεγάλη χαρά γράφω αυτό το άρθρο, γιατί έχει αρχίσει να διαφαίνεται ένα ανθρώπινο ενδιαφέρον για τον διπλανό μας.

Αναγνωρίστε τα συναισθήματά σας
Είναι κατανοητό να νιώθετε αμηχανία όταν διασταυρώνεστε με ένα παιδί που δείχνει διαφορετικό, ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί πιστεύετε πως πρέπει να συμπεριφερθείτε και διαφορετικά. Κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο, μπορείτε να χαιρετήσετε κανονικά και να ρωτήσετε ‘πως πάει το σχολείο;’ ακόμα κι αν δε λάβετε απάντηση να είστε σίγουροι πως το παιδί θα περιμένει με ανυπομονησία να το ρωτήσετε και την επόμενη μέρα!

Πείτε ναι στη διαφορετικότητα
Στ’αλήθεια, δεν είναι το διαφορετικό που φοβόμαστε και αποφεύγουμε, αλλά το άγνωστο.  Αν έχετε προσκαλέσει σπίτι σας σε ένα πάρτυ  για παράδειγμα, ένα παιδί που γνωρίζετε ότι συμπεριφέρεται διαφορετικά, τότε μπορείτε να πάρετε πληροφορίες  από τους εκπαιδευτικούς ή από τους γονείς του παιδιού, ερωτήσεις όπως: τί είναι αυτό που του αρέσει σε μουσική/φαγητό/παιχνίδι ή τί είναι εκείνο που θα ήταν καλό να αποφευχθεί, δείχνουν μια καλή πρόθεση συνεργασίας και ένταξης του παιδιού σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Αν το παιδί, κατά τη διάρκεια του πάρτυ, απομονωθεί και κάτσει σε μια καρέκλα αυτό δε σημαίνει ότι δε θέλει και να φάει ή να πιει: Θυμάμαι σε ένα αποκριάτικο πάρτυ της τάξης της, όπου η 14χρονη μαθήτριά μου, διεγνωσμένη στο φάσμα του αυτισμού, που  περίμενε το πάρτυ με λαχτάρα 1 μήνα, μου ανακοίνωσε ότι  δε θέλει να μπει στην τάξη. Δεν την ρώτησα ποτέ γιατί, κάτι τέτοιο θα έφερνε ενοχές στο παιδί εφόσον δεν ήξερε κσι εγώ μόνο υποθέσεις μπορούσα να κάνω. Τελικά, έμεινε απ’ έξω και μακρυά από την αίθουσα, άκουγε τη μουσική που της άρεσε πολύ κι εγώ της πήγαινα φαγητό και αναψυκτικό από το πάρτυ μαζί με σερπατίνες. Όταν χτύπησε το κουδούνι για σχόλασμα μου είπε πως αυτό ήταν ένα υπέροχο αποκριάτικο πάρτυ και πως θα περιμένει με λαχτάρα το επόμενο του χρόνου!

Γίνετε παράδειγμα για τη γενιά που μεγαλώνει
Νομίζουμε πως διαφορετικότητα είναι μία διάγνωση που μαζί της φέρνει και μια κοινωνική στάμπα, η αλήθεια όμως είναι πως όλοι μέσα μας σε στιγμές ή σε κάποιες καταστάσεις έχουμε νιώσει διαφορετικοί. Κάθε φορά που προσεγγίζετε το διαφορετικό χωρίς αμηχανία, θλίψη ή ενοχές, δίνετε ένα δυναμικό παράδειγμα στα παιδιά σας όχι μόνο να δεχτούν τον συμμαθητή τους αλλά και τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και όταν έρθει η στιγμή που θα νιώσουν διαφορετικοί, και αυτό άλλες φορές σημαίνει ταλαντούχοι και άλλες παράταιροι, τότε θα αντιδράσουν με τον τρόπο που έχουν δει εσάς να αντιδράτε, δηλαδή είτε θα τα αποφύγουν είτε θα τα αφομοιώσουν, με τις αντίστοιχες συνέπειες φυσικά.

Οι συμβουλές και οι ιδέες θα μπορούσαν να είναι μετρημένες, πχ. οι 10 καλύτερες κτλ… είμαι της άποψης όμως πως ως ενήλικες μπορούμε να πλαισιώσουμε την συμπεριφορά μας πάνω σε ένα πλαίσιο αποδοχής και κατανόησης και από κει και πέρα να λειτουργήσουμε μη κατευθυντικά, κοινώς η τελευταία μου συμβουλή είναι πως όταν έχετε πάρει μια ιδέα για το πώς συμπεριφερόμαστε στη διαφορετικότητα, πάνω σε αυτή την ιδέα μπορείτε να προσθέσετε τον χαρακτήρα σας, το ένστικτό σας και την καλή σας διάθεση να προσεγγίσετε κάτι ή κάποιον πέρα από το γνώριμο. Εκείνο που εγώ έχω παρατηρήσει είναι πως όταν φοβόμαστε, αποφεύγουμε ή γελάμε με ένα παιδί που διαφέρει, είναι γιατί εμείς οι ίδιοι δεν αφομοιώσαμε και τελικά φοβηθήκαμε ή ντραπήκαμε για χαρακτηριστικά μας που διέφεραν από το κοινωνικό σύνολο, χαρακτηριστικά τα οποία σαν ενήλικες μας κάνουν τελικά όχι διαφορετικούς αλλά μοναδικούς!

 

Αναστασία Γεώργα