2017:Η χρονιά του πετεινού!Νίκη στο σκοτάδι!

chicken-45946_1280Σε όποια κοινωνία, κουλτούρα, πολιτισμό ή φιλοσοφικό ρεύμα κι αν κοιτάξουμε ο συμβολισμός του πετεινού είναι θετικός και ευοίωνος. Με αφορμή την κινέζικη αστρολογία που αναφέρεται στο 2017 ως χρονιά του πετεινού, έριξα μια ματιά στο τί συμβολίζει και τα ευρήματα είναι κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρα.

Οι αρχαίοι Έλληνες θεώρησαν ότι ο πετεινός συμβολίζει, στην αιώνια μάχη φως – σκοτάδι, τη νίκη του φωτός. Στην πιο βαθιά νύχτα λίγο πριν χαράξει, ο πετεινός ξεχωρίζει την πρώτη ρωγμή φωτός που σπάει το σκοτάδι και (δια)λαλεί τα καλά νέα. Για αυτόν τον λόγο τον θεωρούσαν και πνευματικό ζώο επειδή μεταφέρει στους ανθρώπους ένα μήνυμα από τον ουρανό και μας διδάσκει να χρησιμοποιούμε τη φωνή μας για να μεταφέρουμε τα καλά  (φωτεινά) νέα στον  κόσμο.
Η ταοϊστική φιλοσοφία θεωρεί τον πετεινό σύμβολο του χρόνου, με την έννοια της αφύπνισης και της κατάλληλης χρονικής στιγμής (timing), τότε δηλαδή που άνθρωποι, ζωές και καταστάσεις συγχρονίζονται και συναντιούνται,   κι αυτό γιατί κυριολεκτικά είναι ο παγκόσμιος χρονομέτρης (global timekeeper).

Ο πετεινός  συμβολίζει νέα ξεκινήματα και μάλιστα χωρίς φόβο. Ξεκινήματα με μια αίσθηση ερευνητικότητας, ειλικρίνειας, θάρρους και ετοιμότητας, αφού από το λάλημα και πέρα μόνο φως έχουμε να περιμένουμε, μια νέα μέρα ξημερώνει γεμάτη δυνατότητες που μας προσκαλεί να συμμετάσχουμε.
Ο συμβολισμός του είναι πραγματικά αισιόδοξος και αφού είναι λοιπόν η χρονιά του πετεινού εύχομαι ολόψυχα σε όλους μας να έχουμε μια φωτεινή, νέα χρονιά, να υλοποιήσουμε φέτος στόχους μας και να βιώσουμε όνειρά μας, να αφυπνιστούμε και να προχωρήσουμε ακόμα παραπέρα τη ζωή μας και τον εαυτό μας, χωρίς φόβο, αλλά με δύναμη, θάρρος και με μια χαρά εξερεύνησης. Καλως ήρθες 2017!!!

 

Αναστασία Γεώργα

Φως μέσα στο σκοτάδι:το αστέρι της Βηθλεέμ

Σίγουρα στην ιστορία των Χριστουγέννων τον πιο μεγάλο συμβολισμό κατέχει ο ίδιος ο Ιησούς. Τί γίνεται όμως μέχρι να φτάσουμε στη φώτιση, στην πνευματική μας γέννηση, ή πιο απλά, στη φάτνη;

Το άστρο λοιπόν, το πιο λαμπρό που λένε και τα χριστουγεννιάτικα τρα20161207_224925γούδια, όχι μόνο δείχνει τον δρόμο αλλά και τον συμβολίζει, είναι η πορεία μας, η εξέλιξή μας, οι προσπάθειές μας, οι αγωνίες μας, η ματαίωση και η θλίψη ότι ο στόχος είναι μακρυά, ταυτόχρονα είναι οι επιτυχίες μας, η αναγνώριση και η χαρά της ολοκλήρωσης. Το σκοτάδι συμβολίζει όλες εκείνες τις απόπειρες που αποτύχαμε, που ξεκινήσαμε από την αρχή, που ακυρώσαμε την προσπάθειά μας και εγκαταλείψαμε το όνειρό μας. Το αστέρι και το φως του συμβολίζουν όλες εκείνες τις φορές που σηκωθήκαμε μετά από πτώση, τις στιγμές που πιστέψαμε στον εαυτό μας όταν τίποτα δεν μας ευνοούσε, όλες τις φορές που δεχτήκαμε βοήθεια κατά τη διάρκεια της πορείας μας και έτσι συνεχίσαμε, σαν τους 3 μάγους κι εμείς πιστέψαμε σαν άλλοι αλχημιστές, ότι μπορεί κάτι καινούργιο να έρθει, όχι από έξω, αλλά από μέσα μας.

Στη ζωή του καθενός μας προορισμός είναι η φάτνη και 20161207_230112στόχος η (ανα)γέννηση, γεγονός χαρμόσυνο, που όταν συμβεί το μαθαίνουν και οι γύρω μας. Μέχρι όμως ο κάθε άνθρωπος να φτάσει, έχει τη δική του προσωπική πορεία να διηγηθεί, και ενώ όλοι βλέπουμε ότι κάποιος τα κατάφερε (ότι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας) μόνο ο ίδιος  και το αστέρι που τον συντρόφευσε μέσα στο σκοτάδι γνωρίζουν πόσες φορ20161207_230734ές έπεσε και πόσες ξανασηκώθηκε, για να φτάσει στη δική του, προσωπική γέννηση.

Από καρδιάς εύχομαι Καλά Χριστούγεννα και  Καλή Χρονιά. Μακάρι για τον καθένα μας να φωτίζει ένα άστρο, να μας δείχνει τόσο τις λακούβες όσο  και την ορθή πορεία του δρόμου μας.

 

Αναστασία Γεώργα

 

Αν δε θες να το διαβάσεις, δες το: η κλασική λογοτεχνία πάει σινεμά

*Τα ονόματα των συγγραφέων αναγράφονται στην μητρική τους γλώσσα προς τιμή τους

 

 

1. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας / Love in the Time of Cholera – Gabriel García Márquez

2. Πόλεμος και ειρήνη / War and peace – Лев Николаевич Толстой  Leo Tolstoy

3. Το άρωμα / Perfume – Patrick Süskind

4. Άννα Καρένινα / Anna Karenina – Лев Николаевич Толстой  Leo Tolstoy

 

(Η Άννα Καρένινα έχει μεταφερθεί σε: (α) 14 ταινίες από το 1911 εώς το 2012 (β) σκηνή θεάτρου 6 φορές, μιούζικαλ 2 και μπαλέτου 4  (γ) όπερας 10 φορές και  (δ) έχει αναμεταδοθεί στο ραδιοφωνο 3 φορές

https://en.wikipedia.org/wiki/Adaptations_of_Anna_Karenina

5. Ο υπέροχος κύριος Γκάτσμπυ / The great Gatsby  F. Scott Fitzgerald

6. Μεγάλες προσδοκίες / Great expectations Charles Dickens

 

7.  Εμπενίζερ Σκρούτζ / Ebenezer Scrooge – Charles Dickens

(18 ταινίες από το 1908 μέχρι και το 2009 έχουν αγοράσει τα πνευματικά δικαιώματα του βιβλίου       και το έχουν μεταφέρει στις οθόνες μας!)

 

8. Περηφάνεια και προκατάληψη / Pride and Prejudice – Jane Austen

 

9. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι / The Unbearable Lightness of Being – Milan Kundera

 

10. Καζανόβα / Casanova –   Giacomo Casanova

 

Αναστασία Γεώργα

La tortue Rouge

Μια συγκινητική ταινία που βασίζεται στην πιο ισχυρή μορφή επιlatortuerougeκοινωνίας, την μη λεκτική! Ο ήρωας, η απομόνωση, η απόγνωση που νιώθουμε, ο επίγειος παράδεισος που ανακαλύπτουμε, ο έρωτας που βιώνουμε, τα τραύματα που αναδύονται, η διαφορετικότητα του ζευγαριού, η οικογένεια που δημιουργείται και  στη συνέχεια η διάλυση του παραδείσου, οι απόγονοι που φεύγουν, ο θάνατος που έρχεται, η γυναίκα που επιστρέφει στην πρωθύστερη μορφή της κι έτσι, με αυτή την εικόνα και χωρίς να έχει ειπωθεί ούτε μια λέξη, η ταινία δείχνει έναν ολοκληρωμένο κύκλο ζωής, θέτοντας και μεταφυσικά ζητήματα.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Red_Turtle

Αναστασία Γεώργα

Μαίανδρος: μια ιστορία ερωτική!

meanders-1316553_1920Λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι ο μαίανδρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μετονομασία της χειρώνιας λαβής. Η ιστορία μετράει αρκετούς αιώνες και είναι ερωτική!
Βρισκόμαστε στην αρχαία Ελλάδα, τότε που ο Πηλέας, βασιλιάς μεν κοινός θνητός δε, ερωτεύτηκε την νηρηίδα Θέτιδα. Ο κένταυρος Χείρωνας τον συμβούλεψε να την αρπάξει, να την σφίξει στην αγκαλιά του και να μην την αφήσει να φύγει, ακόμα κι όταν εκείνη θα αλλάζει μορφές σε φίδι, λιοντάρι, νερό, φωτιά, προκειμένου να ξεφύγει. Η λαβή αυτή διατήρησε την αγκαλιά του Πηλέα σφιχτή, η Θέτιδα παρόλες τις μεταμορφώσεις δεν κατάφερε να ξεφύγει και τελικά η επιμονή και η δυναμική διεκδίκηση του θνητού άντρα την έκανε να υποκύψει στον έρωτά του και να πέσει κυριολεκτικά και μεταφορικά στην αγκαλιά του. Καρπός του έρωτά τους ο Αχιλλέας, ο πιο ξακουστός αρχαίος Έλληνας πολεμιστής, την ίδια μοίρα έχει το σύμβολο της λαβής που μετονομάστηκε σε μαίανδρο από τον ποταμό της Καρίας Μαίανδρου(βρίσκεται στη σημερινή Τουρκία) με συνεχείς ελικοειδείς στροφές, όπως και το σχήμα, που έμελλε να γίνει το πιο αναγνωρίσιμο παγκοσμίως αρχαιοελληνικό σύμβολο.

Σε κοινωνικό επίπεδο, όσον αφορά τον γάμο(με την έννοια της ένωσης), βλέπουμε μόνο το χαρμόσυνο γεγονός, τα τούλια και τα κουφέτα κι ενώ η κοινωνία θέλει τον άντρα να μάχεται να ενδώσει, η αναλυτική ψυχολογία υποστηρίζει το αντίθετο. Ο γάμος για τον άντρα συμβολίζει την επέκταση του βασιλείου του, με μια βασίλισσα εδραιώνει τη θέση του στα κεκτημένα του, για την γυναίκα γάμος σημαίνει θυσία. Ο άντρας δεν αναγνωρίζει καμιά θυσία στην πράξη του γάμου, ενώ στη γυναίκα το στοιχείο αυτό είναι έντονο, γιατί συμβολίζει για εκείνη το θάνατο της κόρης, το πέρασμα προς την ωριμότητα και τη γέννηση της γυναίκας. Χαρακτηριστικά ο Robert Johnson στο βιβλίο του Εκείνος-Εκείνη αναφέρει: ‘Σπάνια ο άντρας αντιλαμβάνεται ότι ο γάμος είναι θάνατος μαζί και ανάσταση για τη γυναίκα, επειδή αυτός δεν έχει αντίστοιχη εμπειρία στη ζωή του. Για τον άντρα, ο γάμος δεν είναι πράξη θυσίας, ενώ για τη γυναίκα το θυσιαστικό στοιχείο υπάρχει σε μεγάλο βαθμό (…) Ο Έρως, για κάθε γυναίκα, δίνει τέλος στην αφέλεια και την παιδική αθωότητα(…) Για τον άντρα, ο γάμος είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Εκείνος με τον γάμο, προσθέτει πόντους στο ανάστημά του, ο κόσμος γίνεται πιο ισχυρός, ανεβαίνει κοινωνικά και αυξάνει το κύρος του. Κατά κανόνα δεν αντιλαμβάνεται ότι σκοτώνει την Ψυχή της γυναίκας που παντρεύεται, ούτε ότι αυτό είναι που πρέπει να κάνει. Όταν εκείνη φέρεται παράξενα, όταν κάτι πάει πολύ στραβά ή όταν υπάρχουν πολλά δάκρυα, συνήθως ο άντρας δεν κατανοεί ότι ο γάμος είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία για τη γυναίκα απ’ότι για εκείνον. Βέβαια, και η γυναίκα αποκτά κυρος με τον γάμο, όμως αυτό θα συμβεί αφού πρώτα περάσει την εμπειρία του όρους του Θανάτου.’ Ο Πηλέας και η Θέτιδα μας εικονοποιούν αυτή τη μάχη.

Ο Πηλέας επικαλείται τα στοιχεία της αρσενικής ενέργειας για να κάμψει τις άμυνες της αγαπημένης του. Είναι εκείνος που δρα και επιμένει με σταθερότητα στη λαβή του και με τρυφερότητα στην αγκαλιά του κατανοεί τη μάχη της Θέτιδας, η οποία εγείρει άμυνες, αντιστέκεται και χρησιμοποιεί εργαλεία που η φύση έχει χαρίσει στο θηλυκό στοιχείο. Έτσι, ο άντρας έρχεται αντιμέτωπος με το θεικό κομμάτι της γυναίκας, το οποίο δεν είναι μόνο ευχάριστο, και με τον φόβο της καταδυνάστευσης, της υποταγής και επιπλέον με τον φόβο του θανάτου της κόρης.

Τελικά, ο μύθος μας διδάσκει ότι όταν ο άντρας επιλέγει μια γυναίκα σημαίνει πως είναι σίγουρος, σταθερός, διεκδικητικός και αποτελεσματικός  όσο η γυναίκα προτάσσει δικούς της φόβους. Στο τέλος, η θεική φύση της γυναίκας αναγνωρίζει το στοιχείο του βασιλιά στον άντρα και ενδίδει σε αυτό. Ανάμεσά τους πλέον, ο Έρως.
Σήμερα μας  απομένει η κληρονομιά του μύθου και η αναρώτηση κατά πόσο, άντρες και γυναίκες, αφήνουμε και αφηνόμαστε στους ρόλους των φύλων  που η φύση μάς έχει δώσει, ή κατά πόσο έχουμε μπει ο ένας στα χωράφια του άλλου….

Αναστασία Γεώργα

Μια νέα εποχή γεννιέται…

Και τι είναι τελικά αυτό που χρειάζεται να έχει ο σύγχρονος άνθρωπος για να επιβιώσει της εποχής του;  Αυτή η συγκεκριμένη ερώτηση πυροδότησε μια ολόκληρη πορεία σκέψεων, πράγματι αναρωτήθηκα, ποιό να είναι άραγε εκείνο το χαρακτηριστικό που θα  μπορούσε να μας βοηθήσει στο σήμερα, στην πραγματικότητα που ζούμε εδώ και τώρα;

Έκανα μια σύντομη ιστορική αναδρομή στο μυαλό μου, καλά λίγο και στο Wikipedia, ώστε να παρατηρήσω στις πολύ βασικές παγκόσμιες ιστορικές περιόδους ποια ήταν τα χαρακτηριστικά που είχαν οι άνθρωποι στην εκάστοτη χρονική στιγμή, που τους βοήθησαν να ενσωματωθούν στην κοινωνία της εποχής τους και να παραδώσουν τη ζωή στην επόμενη γενιά.

Ξεκίνησα λοιπόν από την Παλαιολιθική/Νεολιθική εποχή και σκέφτηκα πως τότε το β8193034ασικότερο χαρακτηριστικό που έπρεπε να κατέχει ο άνθρωπος ήταν το ένστικτο της επιβίωσης. Κυριολεκτικά το ζήτημα ήταν να επιβιώσει από τις επιθέσεις ζώων, άλλων ανθρώπων, καιρικών φαινομένων. Στη συνέχεια, στα χρόνια της αρχαίας ιστορίας, το χαρακτηριστικό που τον βοήθησε να πάει παρακάτω ήταν η ανάλυση. Ο αρχαίος άνθρωπος είχε ανάγκη να επεξηγήσει τα πάντα, φυσικά φαινόμενα, συμπτώματα οργανισμού, τη συμπεριφορά του, η ανάλυση αυτή τον οδήγησε στην επιστήμη, την τέχνη, την φιλοσοφία.

Ύστερladia493α από την ανάπτυξη του αρχαίου κόσμου, ο Μεσαίωνας απαίτησε από τον τότε σύγχρονο άνθρωπο συντηρητισμό.  Πράγματι, επιβίωνε ότι μπορούσε να εξηγηθεί ορθολογιστικά, σχεδόν δογματικά, η σταθερότητα και η παλινδρόμηση στην ανάπτυξη αποτέλεσαν εργαλεία επιβίhandsωσης για τον άνθρωπο που έζησε στον Μεσαίωνα, αντίθετα στην Αναγέννηση το στοιχείο εκείνο που χαρακτήρισε τους ανθρώπους της εποχής ήταν η πρωτοπορία. Η ευρηματικότητα, η ευφυΐα και ο πρωτότυπος τρόπος σκέψης πήραν χώρο και  βοήθησαν στη μετάβαση της νέας περιόδου. Όταν η παγκόσμια ιστορία υποδέχτηκε το νέο της κεφάλαιο, τον article24448-w_lΑ’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι άνθρωποι της εποχής καλλιέργησαν περισσότερο απ’ όλα το στοιχείο της συλλογικής σκέψης, λειτούργησαν ομαδικά. Τότε, σημασία είχε η πατρίδα, προσωπικά όνειρα και φιλοδοξίες παραγκωνίστηκαν.

Φτάνοντας στο σήμερα, την εποχή της Παγκοσμιοποίησης, μου έγινε φανερό ότι κουβαλάμε από τις προηγούμενες γενιές εμπειρία, τραύματα, προβλήματα και λύσεις να τα ξεπερνάμε. Όμως, η εποχή μας χαρακτηρίζεται μεταβατική και καινούργια, στην ιστορία μας δεν έχουμε ξαναζήσει πόλεμο χωρίς όπλα, στις προηγούμενες εποχές ήταν ξεκάθαρο ποιος ήταν ζωντανός και ποιος νεκρός, αφορούσε βιολογικά αίτια, οπότε η διάκριση προφανής. Σήμερα, επιτρέπεται σε όλους μας να ζήσουμε, αυτό δε σημαίνει όμως ότι το κάνουμε κιόλας. Τίποτα από όσα ξέραμε δε φαίνεται να πιάνει: ο θεσμός του γάμου έχει στατιστικά αποτύχει, δουλειά δε βρίσκουμε πλέον μέσω αγγελίας και η επαφή με τους φίλους μας γίνεται όλο και πιο τυπική. Ο σύγχρονος άνθρωπος βιώνει αποξένωση και μοναξιά και η εντύπωσή μου είναι μεγάλη από τη μια, γιατί πράγματι κουβαλάμε έτη πολλά εμπειρίας, από την άλλη πιστεύω στη φράση που υποστηρίζει ότι τα οχυρά καταλαμβάνονται από μέσα.

Προσωπική λοιπόν άποψη, σύμφωνα με το πώς βιώνω εγώ τον κόσμο, εκείνο που χρειάζεται να γίνει ο σύγχρονος άνθρωπος είναι συνδυαστικός. Πράγματι, φαίνεται ότι έχει έρθει η στιγμή να εξαργυρώσει τους αιώνες εμπειρίας που έχει, αφού βίωσε πως να είσαι συντηρητικός και πως πρωτοπόρος, πως να επιβιώνεις και πως να φιλοσοφείς, πληροφορίες που έχmaiadrosουν φτάσει μέχρι σήμερα και έχουμε όλοι πάρει. Παρόλα αυτά οφείλει να μπει στη νέα εποχή ταυτόχρονα σαν άπειρος, άρα και ανοιχτός στο διαφορετικό που τώρα χτίζεται και δε φέρει ακόμα τίτλο. Θα συμβούλευα λοιπόν, να συνδυάσει την εμπειρία με την απειρία, τη νόηση με το συναίσθημα, την ατομική του εξέλιξη με τη συλλογική πορεία.

Αν καταφέρουμε και γεφυρώσουμε το τρομαχτικό σχίσμα ανάμεσα σε αντίθετα χαρακτηριστικά και κάνουμε χώρο ώστε να είμαστε όχι μόνο το ένα, αλλά και το άλλο, συνθέσουμε τις ατομικές μας ιδιότητες και τις ενσωματώσουμε στην ομαδική συνειδητότητα, τότε θα παραστούμε μάρτυρες της γέννησης μια νέας εποχής, όχι μόνο στην τέχνη και την επιστήμη, αλλά και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στη θέση που έχει ο άντρας και η γυναίκα σήμερα και στον τρόπο που μεταξύ μας σχετιζόμαστε.

Αν δεδομένο είναι ότι μια νέα εποχή αναγεννιέται, τότε ζητούμενο είναι το πώς θα τη διαχειριστούμε.

*ευχαριστώ πολύ τον κύριο Παναγιώτη Αλεξόπουλο, πολιτικό αναλυτή, για τις πληροφορίες και τις ωραίες συζητήσεις μας

Αναστασία Γεώργα

 

Δουλίτσα να υπάρχει!

Στην Ελλάδα της κρίσης η φράση ‘δουλίτσα  να υπάρχει'( συχνά μπαίνει μπροστά το ‘έλα μωρέ’) έχει γίνει καραμέλα, μια καραμέλα που δεν καταλαβαίνω γιατί δεν την φτύνουμε αφού καθόλου δε γλυκαίνει!

Η ορολογία που αντιστοιχεί στο φαινόμενο της ηθικής παρενόχλη13580654_264709143890307_2668935356850102105_oσης στο χώρο εργασίας είναι το mobbing, το ότι έχει τιτλοφορηθεί φαντάζομαι πως σημαίνει ότι σαν φαινόμενο εμφανίζεται τόσο συχνά και παγκόσμια που ήταν ανάγκη να αποκτήσει όνομα, ώστε να ξέρουμε και για ποιο πράγμα μιλάμε και πως να το πούμε. Ξέρουμε όμως για ποιο πράγμα μιλάμε;

Αναρωτιέμαι αν ξέρουμε γιατί το θέμα του άρθρου δεν είναι  το mobbing, αλλά η αντιμετώπισή του από τον ίδιο τον εργαζόμενο, γιατί ο εργαζόμενος είναι εκείνος που εφόσον καταθέσει την κακοποίηση που υπόκειται στη δουλειά, καταλήγει στη φράση ‘δουλίτσα να υπάρχει’. Μόλις υποθεί, αλλάζει κατηγορία κι από εργαζόμενος ανήκει πλέον στο θύμα.

Ο εργαζόμενος για να γίνει  θύμα σημαίνει ότι ανέχεται την καταχρηστική συμπεριφορά εις βάρος του, επιτρέπει την μείωση της αξιοπρέπειας και της ακεραιότητάς του, ενδίδει στον ψυχοτρόμο όπως τον έχει ονομάσει ο Heinz Leymann και τελικά συναινεί με την παθητικότητά του στην απανθρωποίηση των εργασιακών σχέσεων και στην ψυχική εκμηδένιση: το βράδυ επιστρέφει σπίτι του ταπεινωμένος και εξουθενωμένος γιατί εκείνος δεν είναι ποτέ αρκετά καλός, αρκετά αποδοτικός, αρκετά υπεύθυνος και το πρωί ξυπνάει χωρίς να έχει ανακάμψει μόνο και μόνο για να ξαναβρεθεί στο ίδιο αποστραγγιστικό περιβάλλον.20161023_120633

Αν διάβαζα και όχι έγραφα το άρθρο μέχρι εδώ, θα περνούσαν από το μυαλό μου παραδείγματα ηθικής παρενόχλησης από προιστάμενο προς υφιστάμενο, δυστυχώς όμως έχουμε βάλει την κρίση μπροστά  για να δικαιολογήσουμε ότι τυχόν αρνητικό και δύσκολα διαχειρίσιμο κρύβουμε μέσα μας. Οι ομάδες τείνουν να ισοπεδώνουν τα άτομα με επικριτικά αστεία για τον τρόπο που εργάζεται κάποιος, με ρατσιστικά αστεία προς τις γυναίκες και με καψόνια που όλοι γελάνε, αφού δεν μπορούν να κάνουν κι αλλιώς και έτσι η ηθική παρενόχληση κατοικοεδρεύει ανάμεσα στους συναδέλφους. Πιο σπάνια, αλλά αυξανόμενα αυτή την περίοδο που γίνεται ανακατατάξη, την συναντάμε και από ομάδα συναδέλφων προς τον προιστάμενο, που πιθανώς ήταν κάποτε ισόβαθμοι ή ήρθε από άλλη εταιρεία.

Κακόβουλα σχόλια, χειραγώγηση της ομάδας εναντίον συγκεκριμένου ατόμου, έμμεση επικοινωνία (γνωστή και ως πισώπλατη), ταπείνωση και απαξίωση ικανοτήτων (καλά δεν έκανες και τίποτα), κατάχρηση εξουσίας (επειδή το λέω εγώ), διαστροφικοί χειρισμοί ώστε να καθοδηγήσουν τον εργαζόμενο-θύμα στο λάθος, αποτελούν παραδείγματα ηθικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας κι όσο σωπαίνετε συντηρείτε το σύστημα και συναινείτε στην εργασιακή σας εξόντωση (ή αλλιώς στο κάψιμο/burn out).

Η σύγχυση, η αμφιβολία, το άγχος, η παραίτηση πως έτσι έχουν τα πράγματα, η ενοχή ‘ίσως να μπορούσα και καλύτερα’, η ντροπή για το ότι δεν μπορώ να προστατέψω αρκετά τον εαυτό μου είναι συνήθη συναισθήματα του θύματος, το οποίο συχνά είναι εγκλωβισμένο σε μια κατάσταση από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει και στατιστικά δεν μπορεί να αποδείξει ότι του συμβαίνει, η νέα γενιά της παρενόχλησης γίνεται υπόγεια, υποδόρια.

Το πώς θα χειριστεί κανείς την κατάσταση κατά τη γνώμη μου δεν αποτελεί προσωπική υπόθεση, αλλά αφορά πολύ συγκεκριμένα βήματα. Προτείνω βαθμιαία αντιμετώπιση, δηλαδή για αρχή όταν αναλαμβάνει μια εργασία να είναι σίγουρος ο εργαζόμενος ότι έχει αποσαφηνίσει οποιαδήποτε απορία και σκοτεινά σημεία, από κει και πέρα οφείλει να αρχίσει να μιλάει και266626_554061904606344_2028042932_o να διεκδικεί την αξιοπρέπειά του, να βάζει ένα όριο στον τρόπο που του συμπεριφέρονται όχι μόνο μέσα στο μυαλό του αλλά και στις πράξεις του. Όλοι όσοι ασκούν λεκτική βία γνωρίζουν ότι ξεσπούν πάνω στον εργαζόμενο, όλοι όσοι έχουν αναθέσει πολλές υποχρεώσεις σε ένα άτομο καταλαβαίνουν ότι είναι σχεδόν αδύνατο να τις διεκπαιρεώσει, η ανάληψη της ευθύνης του εαυτού σας και η ενεργοποίηση του φροντιστικού κομματιού προς εσάς είναι τα στοιχεία που θα σας βοηθήσουν να θέσετε τα όριά σας και να μη νιώθετε παραβιασμένοι.

Ο μεγαλύτερος φόβος του εργαζόμενου είναι η απόλυση,  νομίζω πως η βαθμιαία οριοθέτηση αποτρέπει τέτοιες απότομες αποφάσεις. Παρόλα αυτά είναι πιθανόν η εταιρεία στην οποία εργάζεστε να ανέχεται μόνο ένα μοντέλο εργαζόμενου, του θύματος και αυτό που ζητάει από τους απασχολούμενούς της να είναι κυρίως η παραβιάσή τους και όχι η εργασία τους. Η επιλογή είναι δική σας(πάει χεράκι – χεράκι με την ευθύνη). Θα ήθελα να κλείσω  υπνεθυμίζοντας ότι η επιλογή είναι δική σας, όχι όμως και η οπτική. Εκείνος που είναι μέσα δεν βλέπει τόσο, όσο κάποιος που τον παρακολουθεί από έξω.

 

Αναστασία Γεώργα

….