Αρνητικά συναισθήματα=θετική ψυχολογία

eye-2274884_960_720 - CopyΑπό μικροί μαθαίνουμε πως το να θυμώνουμε είναι κακό, όταν στεναχωριόμαστε δεν ευχαριστούμε τους γύρω μας, κακό σαν παιδί, αρνητικό σαν ενήλικας, έχουμε κυριολεκτικά εκπαιδευτεί  ακόμα και στις πιο προσωπικές μας σχέσεις να μη δείχνουμε ότι λυγίζουμε, να μην επιτρέπουμε να εκνευριζόμαστε. Αν όμως εκφράζουμε μόνο το θετικό δε σημαίνει πως αρνούμαστε με αυτό τον τρόπο το αρνητικό, αρά τη ζωή σε όλο της το φάσμα;

Θεωρούμε δεδομένο ότι καποιος θα σκάσει από τη στεναχώρια του, επειδή νιώθει λυπημένος και δεν περνάει από το μυαλό μας ότι θα σκάσει επειδή δεν την εκφράζει. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφεύγουν να νιώσουν λύπη, αντιλαμβανόμαστε ως αρνητικό το συναίσθημα της θλίψης,  στ’ αλήθεια όμως αρνητική είναι η κατάσταση που βιώνουμε, εκείνη είναι που ζητάει να εκτονωθεί μέσω της λύπης. Αντ’ αυτού αποφεύγουμε όσο το δυνατόν γίνεται να λυπηθούμε σε καταστάσεις που κρίνουμε ότι είναι πολυ μικρές, πολύ καθημερινές για να καθόμαστε να στεναχωριόμαστε τώρα, με αποτέλεσμα να συσσωρεύουμε όλο και περισσότερη θλίψη μέσα μας, η οποία είναι υπεύθυνη, όχι η θλίψη αλλά η μη εκτόνωσή της, για πολλές στιγμές,  που  περιμένουμε να είμαστε χαρούμενοι, βιώνουμε όμως κενό, είναι λες και ενώ παρευρισκόμαστε στη χαρούμενη στιγμή ταυτόχρονα λείπουμε, ή αν μου επιτρέπετε το ορθογραγικό λάθος: λύπουμε. Τελικά, όταν ένα πραγματικά δραματικό γεγονός συμβαίνει στη ζωή μας όπως η απώλεια (πάσης φύσεως: θάνατος, διαζύγιο, απόλυση, η κάθε υπόθεση με τη δική της σημαντικότητα), τότε είναι λες στεναχωριόμαστε, κοινώς πενθούμε, για όλες εκείνες τις φορές που δε λυγίσαμε, δε δακρύσαμε,  δεν αφήσαμε με τίποτα να εκφράσουμε τη λύπη μας στο αρνητικό γεγονός που μας συνέβαινε.
Οι  άνθρωποι που αφήνουν το συναίσθημα της λύπης να εκφραστεί ζουν τη ζωή σε όλο της το φάσμα, στο εδώ και στο τώρα, όχι με την έννοια του τυχοδιωκτισμού, αλλά με την έννοια του παρόντος, υπάρχουν ολόκληροι και όταν παρευρίσκονται σε μια γιορτή και όταν συμμετέχουν σε μια κηδεία, δεν αποφεύγουν να νιώσουν και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μη φοβούνται και να ζήσουν. Συμπληρώνω με τα λόγια του  Nietzsche:»Υπερνίκησα τον εαυτό μου που υπέφερε, κουβάλησα τη στάχτη μου στο βουνό,
επινόησα μια πιο φωτεινή φλόγα. Και, για δες! Το φάντασμα εξαφανίστηκε από
μπροστά μου! (…) Κι εκείνη η σύντομη παραφροσύνη της ευτυχίας, που τη γνωρίζει
μόνο εκείνος που υποφέρει περισσότερο απ’ όλους. (….) Κάποτε είχες πάθη και τα
ονόμαζες κακά. Τώρα όμως έχεις μόνο τις αρετές σου: γεννήθηκαν από τα πάθη σου(…)
Από τα δηλητήριά σου διύλισες το βάλσαμό σου, άρμεξες την αγελάδα Θλίψη – τώρα πίνεις
μόνο το γλυκό γάλα των μαστών της. Και τίποτε κακό δε θα γεννηθεί στο εξής από σενα, παρά μόνο το κακό που γεννιέται από τον αγώνα των αρετών σου». 

Στην ίδια φιλοσοφία κατατάχτηκε και ο θυμός. Εξοστρακισμένος από όσα δεν πρέπει να νιώθουμε και στριμωγμένος ανάμεσα σε όσα θέλουμε να νιώσουμε. Κανένα συναίσθημα δεν έχει ενοχοποιηθεί τόσο όσο ο θυμός και το ζήτημα είναι να μην συγκρουστούμε, και με αυτόν τον τρόπο παραμένουμε καλοί, συνεργάσιμοι, κοινωνικά αποδεκτοί αλλά ατομικά τοξικοί, το προσωπικό μας γιατί μοιάζει τόσο ανυπεράσπιστο μπροστά στο θεόρατο διότι της κοινωνίας,  και όπως και στην λύπη, όσο δεν εκφράζεται ο θυμός τόσο γιγαντώνεται.
Οι άνθρωποι που επιτρέπουν στον εαυτό τους να θυμώσει (όχι να ξεσπάσει πάνω σε άλλους) γνωρίζουν ότι είναι  εκείνο το συναίσθημα που σε κινητοποιεί να περάσεις από τα λόγια στις πράξεις, έχει μια δημιουργική ένταση και έναν έντονα προστατευτικό χαρακτήρα γιατί σηματοδοτεί  τα όριά μας. Ο θυμός λέει ως εδώ και μη παρέκει, θέτοντας ένα τέλος στην παραβίαση των ορίων μας. Είναι το συναίσθημα της απόφασης, της δράσης, της δημιουργίας, της απαραίτητης ορμής που χρειάζεται κανείς για να πάει κάπου που ονειρεύεται ή για να φύγει από κάπου που πονάει. ‘Οταν δίνουμε τόπο στην οργή, δηλαδή χώρο,  το ίδιο το συναίσθημα μας δίνει τέτοια ορμή που, αν δεν ξεσπάσει σε επίθεση αλλά διοχετευτεί σε δράση, τότε μπορούμε να δημιουργήσουμε πέρα από τον εαυτό μας. Δίνοντας χώρο στο θυμό να εκφραστεί είναι λες και δίνουμε χώρο να εκφραστεί και ο δημιουργικός εαυτός μας. Όσο τοξικός μπορεί να γίνει όταν τον κρατάμε μέσα μας, άλλο τόσο δημιουργικός μπορεί να χρησιμοποιθεί όταν τον εκφράζουμε προς τα έξω.

Ίσως τελικά ο τίτλος αρνητικά συναισθήματα  από μόνος του να είναι αρκετός, ώστε να αποφεύγουμε να νιώσουμε. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που βρήκαν ανακούφιση στη χαρά και νόημα στη λύπη…

 

Αναστασία Γεώργα

 

Οδηγός επιβίωσης οικογένειας μετά τις γιορτές: μαζέψτε τα στολίδια, κρατήστε τη γιορτή!

family-557100_1920Ξυπνήστε αργά
Ίσως το πιο προκλητικό κομμάτι είναι το πρωινό ξύπνημα λόγω σχολείου για μικρούς και μεγάλους. Μέρες χωρίς σχολείο είναι μικρές ευκαιρίες να μη βάλετε ξυπνητήρι και να ξεκινήσε τε τη μέρα σας πιο αργά. Η σύγχρονη κοινωνική αντίληψη προτείνει να ξυπνάμε νωρίς ώστε η μέρα να είναι αποδοτική και πλούσια, τις μέρες όμως που αυτό δεν είναι απαραίτητο επιβαρύνει παρά αποδίδει. Ξυπνήστε με τους χρόνους του οργανισμού σας και απολαύστε πιο αργούς πρωινούς ρυθμούς τις μέρες που το σχολικό κουδούνι δε χτυπάει.

Περάστε χρόνο μαζί με τα παιδιά σας
Συνήθως στις γιορτές όχι μόνο αυξάνονται  οι βόλτες, αλλά και ο χρόνος που περνάμε με τα παιδιά είναι ποιοτικός, ίσως επειδή κι εμείς είμαστε πιο ξεκούρστοι. Αν είστε πεπεισμένοι ότι δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος για βόλτες, τότε καταγράψτε για μια εβδομάδα με λεπτομέρεια τί κάνετε την κάθε μέρα. Αρκετοί γονείς αναφέρουν ότι τελικά, αφαιρέθηκε χρόνος από την τηλεόραση/υπολογιστή που στ’αλήθεια κανένας δεν έβλεπε κάποια αγαπημένη εκπομπή!

Ζητήστε βοήθεια
Θυμάστε που στις γιορτές ζητήσατε να σας ψησουν τις πατάτες στο οικογενειακό τραπέζι; Να σας κρατήσουν τα παιδιά για βγείτε έξω; Να ξεστολίσετε όλοι μαζί το δέντρο; Επιτρέπεται να ζητάτε βοήθεια και μετά τις γιορτές!

Κρατήστε τα λαμπάκια
Η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση εξαφανίζεται απότομα, είναι ανάγκη να χαθεί και η ατμόσφαιρα; Τα λαμπάκια του δέντρου μπορούν να γίνουν σταθερό διακοσμητικό στοιχείο του σπιτιού, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια Χειμώνα, έχουν έναν ωραίο συνδυασμό χαλάρωσης, λόγω χαμηλού φωτισμού και παιχνιδίσματος, αν διαλέξεις πρόγραμμα στο οποίο αναβοσβήνουν γρήγορα και οι συνειρμοί που κάνουμε αφορούν συνήθως ωραίες οικογενειακές στιγμές.

Καντε πράγματα που σας αρέσουν στον ελεύθερο χρόνο σας
Τι ήταν αυτό που κάνατε κατά τη διάρκεια των γιορτών και σας ξεκούρασαι ή σας έκανε πραγματικά χαρούμενους; Επαναλάβετέ το και στην καθημερινότητά σας κι αν δεν μπορείτε να κάνετε ακριβώς το ίδιο, ένα ταξίδι για παράδειγμα, τότε προσεγγίστε το με μια μια εκδρομή την Κυριακή, αν θέλετε απλώς να κοιμηθείτε όπως στις γιορτές ξεκλέψτε έστω και μισή ώρα παραπάνω από όπου μπορείτε.

Σε αυτό που θέλω να καταλήξω είναι ότι μπορούμε να παρέμβουμε στην καθημερινότητά μας και να την φέρουμε πιο κοντά στα μετρα μας, χωρίς να χρειάζεται να περιμένουμε τις γιορτές για να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Ίσως τα πράγματα να μην είναι ιδανικά στη ζωή του κάθε γονιού, όμως η αλήθεια είναι πως πάντα κάτι θα είναι διαφορετικό από τον τρόπο που θα το θέλαμε, σημασία έχει εμείς πώς διαχειριζόμαστε το γεγονός ότι από τις 365 μέρες μόνο οι 15 είναι μέρες Χριστουγέννων κι αυτές για τα σχολεία…καλή χρονιά και καλή  συνέχεια σε όλους μας!

Αναστασία Γεώργα

Ένας σοφός κάποτε δεν είπε τίποτα!

fantasy-1481583_1920Τα λόγια πολλές φορές λειτουργούν υπερβολικά, περιττά, παραβιαστικά, εξυπηρετούν στην αποφόρτισή μας και πέφτουν βαριά σε εκείνον που τα ακούει. Όταν οι εσωτερικοί ρυθμοί είναι γρήγοροι και η μία σκεψη περνάει στην επόμενη, έχουμε συνηθίσει να ‘λέμε μια κουβέντα παραπάνω’, ενώ  η αλήθεια είναι πως το πιο σωστό θα ήταν … να σιωπήσουμε.

Στη δυτική κοινωνία λίγη αξία δίνουμε στη σιωπή, για την ακρίβεια σιωπή μάλλον σημαίνει πρόβλημα, ο άλλος ‘είναι κλειστός χαρακτήρας’, ‘αντικοινωνικός’, ‘έχει πολλά προβλήματα και άντε να τα λύσει τώρα’, από τα πιο ωραία που έχω ακούσει βέβαια ‘είναι χαζός’. Αναθεματισμένη η σιωπή, σχεδόν δαιμονοποιημένη, πως αν δε μιλήσω τώρα, αν δεν επικοινωνήσω ξανά και ξανά και ξανά, εξοβελισμένη γιατί σίγουρα σημαινει αρρώστια ή τελοσπάντων γιατί σίγουρα δεν αντέχω να μη μιλάω,  στέκεται και περιμένει πότε θα την επιλέξουμε, στέκεται όχι σε μια γωνιά, γιατί η σιωπή ακομά κι αν επιμένουμε να μην την επιλέγουμε χώρο παίρνει,κι αφού δεν παίρνει έξω από εμας χώρο, παίρνει μέσα μας και γίνεται κενό.

Αυτό που δεν γνωρίζει εκείνος που δε σιωπά είναι αυτό που χάνει.
Όταν έξω  πέφτει σιωπή, μέσα απλώνεται γαλήνη. Ο άνθρωπος που σιωπά σημαίνει ότι κάνει επαφή με τα συναισθήματά του και παίρνει χρόνο να τα επεξεργαστεί, επιτρέπει στον εαυτό να πάρει απόσταση από τον έξω κόσμο και να πλησιάσει τον μέσα κι όσο απ΄έξω πέφτει σιωπή, σκοτάδι σα να λέμε, μέσα ρίχνει φως, όλα σιγα-σιγα ξεκαθαρίζουν.

Ο άνθρωπος που σιωπά ενδίδει στη ροή, επιτρέπει στα γεγονότα να έρθουν και να τα διαχειριστεί, για την ακρίβεια με το να σιωπήσει έχει καταφέρει να οξύνει τις αισθήσεις του κι έχει προλάβει να δει τα γεγονότα που έρχονται, αποκτά εμπιστοσύνη στη ροή των γεγονότων και στον τρόπο που η ζωή ξεδιπλώνεται μπροστά του, αφήνει τα μικρά και τα ασήμαντα να έρχονται και να φεύγουν, δίνει βαρύτητα στα σημαντικά που δεν τον προσπερνούν χωρίς να τα αναγνωρίζει, έχει τον έλεγχο της κατάστασής του χωρίς να είναι ελεγκτικός, ξέρει πόσα έχει αποκτήσει και πόσα έχει χασει  χωρίς να έχει χρειαστεί να τα μετρήσει, έχει αναγνωρίσει την αξία της σιωπής γι’αυτό και έχει κερδίσει  την ευφράδεια λόγου, έχει βρει στο μάτι του κυκλώνα το σημείο νηνεμίας.

Ο άνθρωπος που σιωπά βλέπει και με μάτια κλειστά γιατί έχει μάθει να αφουγκράζεται…

 

 

Αναστασία Γεώργα

 

 

 

ΦΑΓΗΤΟ vs ΘΡΕΨΗ

Στις 16 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής, αλλά αυτό δε θα είναι ακόμα ένα κείμενο περί υγιεινής διατροφής. Πόσες φορές έχετε διαβάσει άρθρα, αφιερώματα, προγράμματα δίαιτας που υπόσχονται, φροντίζουν, ενημερώνουν, απειλούν; Σε περιοδικά, εφημερίδες, φυλλάδια, γυμναστήρια, σε διαφημίσεις, τηλεόραση, ραδιόφωνο; Και το φαγητό downloadτο είπαμε διατροφή, αποτοξίνωση, φροντίδα, κι ακόμα δεν έχουμε μάθει να τρώμε, ίσως, επειδή μόνο τροφή δεν το είπαμε. Η σχέση μας με την τροφή επιτάσσει επανεξέταση και οι αλλαγές τίτλων μονάχα καθυστερούν  την ανανέωση της σχέσης μας μαζί της.

Η προφανής ανάπτυξη στην Ελλάδα της κρίσης είναι οτιδήποτε πουλάει καφέ και σφολιάτα, κάτι δηλαδή που να κρατιέται στο χέρι και να καταναλώνεται εύκολα, γρήγορα, ανεμπόδιστα, χωρίς σκέψη, την ώρα που περπατάμε, που οδηγούμε ή ακόμα καλύτερα που μιλάμε στο τηλέφωνο. Αυτή η συνήθεια είναι αυξανόμενη και
συλλογική, όλοι μας έχουμε ανάγκη να επανατιμήσουμε την τροφή στη ζωή μας.

Έκανα λοιπόν μια μεγάλη διάκριση ανάμεσα στην βιολογική και τη συναισθηματικc16fb85fa14d513632e709589cdf7daaή πείνα. Η βιολογική πείνα ακόμα κι αν εμφανιστεί μπορεί να περιμένει, το σώμα μας ρίχνει τον μεταβολισμό και την ενέργεια και συνεργάζεται μαζί μας μέχρι να το θρέψουμε, δεν εστιάζει σε μια συγκεκριμένη τροφή, προσφέρει ικανοποίηση και αυξάνεται βαθμιαία και πάλι μετά το γεύμα. Από την άλλη, η συναισθηματική πείνα εμφανίζεται απότομα και λειτουργεί απολυταρχικά, δηλαδή είναι επείγουσα και συνήθως εστιάζει σε συγκεκριμένο τρόφιμο, οδηγεί σε ενοχές και μπορεί να εμφανιστεί και αμέσως μετά το γεύμα.

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι, όσο το φαγητό παραμένει φαγητό και όχι θρέψη το χρησιμοποιώ για να καλύπτω όχι μόνο βιολογικές αλλά και συναισθηματικές ανάγκες, όσο όμως βάζω μέσα στο σύστημά μου μόνο το φαγητό, κι ας τα βγάλει αυτό πέρα με τις ανάγκες μου, και δεν μπαίνω εγώ η ίδια να τις διαχειριστώ, τότε τίποτα δεν αλλάζει.

Αναρωτήθηκα τί είναι αυτό για το οποίο ο σύγχρονος άνθρωπος πεινάει και διψάει; Συνήθως απαντώ στις ερωτήσεις που θέτω στα άρθρα μου, αυτήν όμως την θεωρώ προσωπική, ακόμα κι αν εγώ κι εσύ απαντήσουμε με τις ίδιες λέξεις. Ξέρω πάντως πως ότι αφήνω να περάσει μέσα μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, είναι εκείνο που αντίστοιχα θα εκπέμψω. ‘Ετσι, έθεσα στον εαυτό μου ερωτήσεις όπως βιάζεσαι ή απολαμβάνεις το χρόνο σου με το φαγητό; , θρέφεσαι ώστε να απολάυσεις και έξω από σενα αυτή τη θρέψη; , τι σημασία και βαρύτητα δίνεις στις έννοιες λάθος και σωστό, επιτυχία και αποτυχία;download

Τελικά, τα λόγια και οι πράξεις μου είναι μια κίνηση από μέσα προς τα έξω, ενώ το φαγητό και το ποτό είναι μια κίνηση από έξω προς τα μέσα. Αυτές οι δύο κινήσεις  μπορούν να τροποποιηθούν με ηρεμία, φροντίδα, χρόνο, συνειδητότητα, ευθύνη, αγάπη.

Έτσι καλλιεργείται ο χαρακτήρας.

*Ευχαριστώ πολύ την κυρία Κωνσταντίνα Εξαρχοπούλου, κλινική διατροφολόγο, για τις πληροφορίες και για τις ωραίες συζητήσεις μας
*i ching – hexagram 27

Γεώργα Αναστασία

DRAMA QUEEN

Πιθανολογώ πως λίγο ή πολύ όλοι έχουμε γνωρίσει άτομα που βιώνουν δραματικά τις καταστάσεις, λυγίζουν μπροστά στην πιθανότητα ενός όχι, καταρρέει ο κόσμος τους και οι ίδιοι όταν κάτι έξω από το πρόγραμμά τους συμβαίνει.

Άτομα που δραματοποιούν τα συναισθήματά τους χωρίς απαραίτητα να είναι τόσο έντονα, χαρακτηρίζονται από χειριστική συμπεριφορά και ναρκισσιστικά στοιχεία. Οι σχέσεις που συνάπτουν έχουν σαν βασικό στοιχείο την εξάρτηση και όχι το βάθος, ενώ στόχος είναι όχι ο δεσμός αλλά τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι όπωςεκείνοι τα ορίζουν και φυσικά να τραβήξουν την προσοχή.

Όλοι έχουμε ένα τέτοιο κομμάτι, άλλοι το εκδηλώνουμε και άλλοι όχι, αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, όχι όμως μια προσωπικότητα που σταθερά ζει το δράμα της! Σε προσωπικο επίπεδο όταν συναναστρέφομαι ή συνεργάζομαι με μια τέτοια προσωπικότητα προσπαθώ να οριοθετούμαι και να ειμαι όσο πιο τυπική γίνεται στη συναναστροφή μου, όταν καταφθάσει το τσουνάμι προσπαθώ να θυμάμαι ποιά είμαι, ω ναι για τέτοιο τσουνάμι μιλάμε, και να μη χάνω το κέντρο μου.

Αναστασία Γεώργα

Αλλαλίαση: να καταγραφεί στο dsm παρακαλώ!

communication-1082656_1920Θα σου πω εγώ από τί πάσχει ο Β. , από ΑΛΛΑΛΙΑΣΗ! Από τί;

Σε έναν από τους περιπάτους με την αδερφή μου, τη Λένα (πρώτη αναφορά στο blog, ας γίνει ιδιαίτερη μνεία στη λιονταρίνα μου!!!) και τις φιλοσοφικές μας συζητήσεις-αναζητήσεις, και σε μια στιγμή αδυναμίας μου, που ο κόσμος φαινόταν πολύ περίπλοκος για να συμμετάσχω, η αδερφή μου έβγαλε μια διαγνωση, με τίτλο μάλιστα, την αλλαλίαση(!) για να μου εξηγήσει πολλές ανεξήγητες καταστάσεις. Ορισμός της αλλαλίασης είναι ότι άλλα θέλει κανείς και άλλα κάνει (πως να σου το πω), υπάρχει και σε τραγούδι ,πράγματι.

Έχω γνωρίσει πλέον πάρα πολλούς ανθρώπους που άλλα θέλουν και άλλα κάνουν σε τουλάχιστον μία κατηγορία της ζωής τους, αν και υπάρχει αυξημένη πιθανότητα να σε πάρει η μπάλα και στις υπόλοιπες. ‘Εγώ σε τράπεζα δουλεύω αλλά ζωγράφος  ήθελα να γίνω’, ‘είχα μια σχέση πριν από χρόνια με μια κοπέλα, τη μοναδική που ερωτεύτηκα αλλά την άφησα, από τότε έχω αφήσει και τον εαυτό μου’, ‘ο πατέρας μου είχε τη σχολή οδηγών κι έτσι τη συνέχισα, το πάθος μου είναι η μουσική’,   αυτές είναι οι πιο συνηθισμένες φράσεις-μαρτυρίες που έχω ακούσει, αλλά γενικά, από τις συζητήσεις καταλαβαίνω  ότι ο κόσμος άλλη δουλειά από αυτή που θέλει κάνει, με άλλον κάνει σχέση, άλλους κάνει παρέα, ακόμα και στο όχημα, κάποιοι έχουν οδηγήσει μόνο αμάξι ενώ φαίνεται να λατρεύουν τις μηχανές, ή στα χόμπυ, θα ήθελαν τόσο πολύ να κάνουν ποδήλατο αλλά….
αλλά τί; τι είναι αυτό που μας σταματάει από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα και μας κάνει να ζούμε τη ζωή αλλιώς και έξω από τον εαυτό μας;

Προσωπική η έρευνα, προσωπική και η άποψη: η ευθύνη!!!
Παρατηρώ την τρομακτική δύναμη της ανάληψης ή μη της προσωπικής ευθύνης, έτσι μας είναι πιο εύκολο να κάνουμε ένα παιδί και να αναλάβουμε την ευθύνη του, γιατί είναι κοινωνικά αποδεκτό και αναμενόμενο από όλους μας να κάνουμε, αλλά δεν έχουμε καθόλου εκπαιδευτεί να ζούμε σε μια γειτονιά που μας αρέσει, να κάνουμε μια δουλειά που μας εκφράζει, να οδηγούμε το όχημα που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μας και να γελάμε με ανθρώπους που χωράνε την προσωπικότητά μας. Καταλήγουμε λοιπόν ανακόλουθοι, μπερδεμένοι και ματαιωμένοι, γιατί φυσικά και βαριόμαστε την ίδια μας τη ζωή αφού άλλα θέλουμε κι άλλα κάνουμε, καταλήγουμε να λέμε ψέματα πρωτίστως στον εαυτό μας και να μας εκθέτουμε στους άλλους και τα παιδιά μας να γνωρίζουν εν τέλει την persona μας, τις επιλογές μας και όχι τις σπλαχνικές μας παρορμήσεις, φαίνεται πως το να ζούμε όπως θα θέλαμε είναι πράξη επαναστατική και ενάντια στο σύστημα, ακούγεται βαρύγδουπο και υπερβολικό, εξηγεί όμως τον ανυπολόγιστο αριθμό ανθρώπων (εγώ έχω χάσει τον λογαριασμό) που δεν ζουν σύμφωνα με ατομικές προσδοκίες, αλλά θυσιάζονται στις κοινωνικές επιταγές.
Η Gabrielle Roth ιδρυτής των 5 ρυθμών, διαλογισμός εν κινήσει, το έχει ονομάσει threezofrenia:άλλα σκέφτομαι, άλλα θέλω, άλλα κάνω!

Ύστερα από πολλές δοκιμασίες που μου έφερε η ζωή, και ο θάνατος, κι εδώ πάλι θα αναφέρω την αδερφή μου, το κόστος της προσωπικής ευθύνης έχει μειωθεί: Είμαι η Αναστασία, μένω στα εμπνευσμένα Εξάρχεια, εργάζομαι ως ειδική παιδαγωγός και μαθαίνω κάθε μέρα από τους μαθητές μου να ζω, ποδηλατώ στην πόλη, είμαι χειμερινή κολυμβήτρια και συλλέκτης βινυλίου και αυτή την περίοδο ετοιμάζομαι να πάρω μηχανή (honda αν έχετε κάτι υπόψιν), εσείς;

Αναστασία Γεώργα

 

 

 

The road within

Στην ταινία πρωταγωνιστούν 3 νέοι με εμφανή ψυχολογικά προβλήματα, εξού και η ιδρυματοποίησή τους, παρόλα αυτά η νεότητα ρέπει πάντα προς τη ζωή, όσες υπογραφές ψυχιάτρων κι αν επιβεβαιώσουν μια διάγνωση. Οι 3 νέοι διεκδικούν να υπάρξουν στη ζωή, στην κοινωνία, με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, για την ακρίβεια η ταινία υπονοεί πως αυτό που μας νοσεί ταυτόχρονα είναι και αυτό που τροφοδοτεί με ζωή, ίσως τελικά η λύση δεν βρίσκεται στο να καταστέλλουμε όσα χαρακτηριστικά μας δεν αποδεχόμαστε, ούτε να τα εσωστρέφουμε και να αυτοκαταστρεφόμαστε, αλλά να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τις ιδιαιτερότητές μας, πολύ πιθανόν ξεκινώντας από την αποδοχή. Οι πρωταγωνιστές το σκάνε από το ψυχιατρείο γιατί μέσα τους δεν υπάρχει μόνο η ασθένεια αλλά και η υγεία, δίνοντας ένα δυνατό παράδειγμα στους γονείς τους κατ’αρχήν ότι υπάρχουν και δευτερευόντως ένα παράδειγμα ζωής. Σε ένα συμβολικό επίπεδο οι πρωταγωνιστές θα μπορούσαν να είναι τα χαρακτηριστικά μας που απωθούμε και κλειδώνουμε στο ‘ίδρυμα’, δηλ. στο υποσυνείδητό μας, μοιραία όμως κάποτε ξεσπάνε, το σκάνε και ανεβαίνουν στο συνειδητό επίπεδο και είναι δική μας ευθύνη και απόφαση τί θα κάνουμε με αυτά. Πολύ ωραία, βιωματική ταινία, πραγματικά ο δρόμος μέσα μας.

Αναστασία Γεώργα